บทที่ 94: การดื่มยาพิษ

หลังจากทานข้าวกลางวันเสร็จแล้ว ทุกคนก็พากันกล่าวขอตัวลา สองพี่น้องหลิงโหยวก็โค้งคำนับขอบคุณพวกเขาอีกครั้งเพื่อเป็นการตอบแทน ตู้เหิงและม่ายเสี่ยวตงก็ทักทายกับฉางเหวินจิ่นและหลิงโหยวอีกครั้งหนึ่งแล้วก็ขับรถออกจากหมู่บ้านอวิ๋นกั่งไป

ตอนที่ฉางเหวินจิ่นและฉินเจียวจะจากไป ฉินเจียวจ้องมองหลิงโหยวอยู่นาน หลิงโหยวโบกมือให้เธอ “ถึงแล้วก็บอกฉันสักคำนะ ฝากสวัสดีคุณย่าฉินด้วย”

แล้วก็พูดกับฉางเหวินจิ่น “คุณน้าฉางครับ ต่อไปยินดีต้อนรับท่านมาที่เจียงหนิงบ่อยๆ นะครับ มาที่หมู่บ้านอวิ๋นกั่งบ่อยๆ”

ฉางเหวินจิ่นหัวเราะแล้วพยักหน้า “ได้จ้ะ! เธอไม่ยุ่งแล้วก็ไปที่ฉางหยวน ไปนั่งเล่นที่บ้านนะ”

เมื่อรถหายไปจากสายตาของหลิงโหยวแล้ว หลิงอวิ๋นก็ตบเขาจากด้านหลัง “พี่คะ! ยังจะมองอีกเหรอคะ พี่ฉินไปไกลแล้วนะคะ”

หลิงโหยวหันกลับมาดีดหน้าผากของหลิงอวิ๋นเบาๆ “พูดจาเหลวไหลอะไรกัน”

หลิงอวิ๋นหัวเราะคิกคักแล้วเดินตามเขาไปยังห้องโถงกลาง “หนูไม่ได้พูดจาเหลวไหลเสียหน่อยนะคะ สายตาของพวกพี่สองคน หลอกหนูไม่ได้หรอกค่ะ”

ตอนนี้ที่ซานชีถังก็เหลือเพียงแค่ปู่หลานสี่คน เว่ยซูหยางกล่าว “พริบตาเดียว ก็สามปีแล้ว แต่ก็ยังไม่ชินกับการที่เจ้าแก่บ้านั่นไม่อยู่”

พูดพลางก็มองดูซุนหย่าเสียนที่อยู่บนเก้าอี้ตรวจ จะเห็นได้ว่าซุนหย่าเสียนนั่งอยู่ที่นั่นไม่พูดอะไรสักคำ สายตาว่างเปล่าจ้องมองไปที่โต๊ะตรวจนั้นนิ่งๆ

หลิงโหยวกล่าว “ในสายตาของผม ความตายไม่ใช่จุดจบ การลืมเลือนต่างหาก วันนี้มีคนมากมายมาไหว้คุณปู่ของผม มีข้อพิสูจน์นี้ ท่านก็ยังคงมีชีวิตอยู่ มีชีวิตอยู่ในใจของคนมากมาย”

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น จากมุมมองหนึ่งแล้ว คนคนหนึ่งหลังจากเสียชีวิตไปแล้ว เมื่อคนในโลกยังคงนึกถึงเขาได้ ยังคงคิดถึงเขาได้ ชีวิตของคนๆ นั้นบนโลกนี้ก็ยังคงดำเนินต่อไปได้ แต่เมื่อคนในโลกไม่มีใครถามถึงเขาแล้ว ถึงกับลืมชื่อของเขาไปแล้ว คนๆ นั้นกับโลกนี้ ถึงจะเรียกว่าสูญเสียการติดต่อกันอย่างแท้จริง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากซุนหย่าเสียนอำลากับคนสองสามคนแล้วก็ขึ้นรถของตนเอง เว่ยซูหยางก็กำชับคนขับรถของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าว่าให้ขับช้าๆ

ซุนหย่าเสียนหัวเราะแล้วด่า “รีบหลีกทางไปเถอะน่า แกบ่นอีกสักพักฉันก็ไม่ต้องกลับบ้านแล้ว”

คนแก่สองสามคนถึงจะทะเลาะกันบ่อยๆ แต่ทั้งชีวิตก็ทะเลาะกันมาแบบนี้ ใครก็ไม่วางใจใคร พูดว่าทะเลาะกันก็เป็นเรื่องโกหก อยากจะพูดคุยกับอีกฝ่ายให้มากขึ้นต่างหากที่เป็นความจริง ก็เหมือนกับตอนที่หลิงกว่างไป่เสียชีวิต คนแก่ทั้งสองคนเสียใจจนหมดสติไป ทำเอาทุกคนตกใจไปตามๆ กัน ซุนหย่าเสียนยิ่งป่วยหนักจนผอมไปมาก

หลังจากเธอจากไปแล้ว หลิงโหยวก็ขับรถไปกับหลิงอวิ๋นเว่ยซูหยางสามคนกลับไปยังเมืองอวี๋หยาง หลังจากส่งพวกเขากลับไปทีละคนแล้ว ก็ถึงเวลาเที่ยงแล้ว

หลิงโหยวไม่ทันได้ทานข้าว ก็มุ่งหน้าไปยังเมืองจิ่นชุนโดยตรง

หลังจากถึงเมืองจิ่นชุนแล้ว หลิงโหยวก็โทรหาซินหรานถามว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน แต่ซินหรานกลับพูดในโทรศัพท์อย่างร้อนรน “เกิดเรื่องแล้ว เจ้าของโรงงานน้ำผลไม้ เหยียนชิวสือดื่มยาพิษแล้ว”

“อะไรนะครับ?” หลิงโหยวประหลาดใจอย่างยิ่ง เพราะว่าครั้งที่แล้วจากการวิเคราะห์ของเขากับซินหราน เรื่องที่โรงงานน้ำผลไม้ก่อมลพิษในลำน้ำนั้นน่าสงสัยมาก ตามหลักแล้วถ้าหากไม่ใช่เหยียนชิวสือทำจริงๆ ตราบใดที่สืบสวนให้กระจ่างก็สามารถที่จะคืนความบริสุทธิ์ให้เขาได้แล้ว เขาไม่มีเหตุผลที่จะดื่มยาพิษเลย

ดังนั้นหลิงโหยวจึงรีบถาม “ตอนนี้คนเป็นอย่างไรบ้างครับ?”

ซินหรานกล่าว “โชคดีที่พบเร็ว ตอนนี้กำลังอยู่ในระหว่างการช่วยชีวิตที่โรงพยาบาล”

หลิงโหยวถาม “โรงพยาบาลไหนครับ ตอนนี้ผมจะไป”

“โรงพยาบาลประชาชนหมายเลขสองเมืองจิ่นชุน” หลังจากทั้งสองคนวางสายแล้ว หลิงโหยวก็ขับรถอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล

เมื่อมาถึงหน้าห้องผ่าตัดของโรงพยาบาล จะเห็นได้ว่าซินหรานนั่งอยู่ที่หน้าประตู หลิงโหยวเดินเข้าไปถาม “หมอว่าอย่างไรบ้างครับ?”

ซินหรานส่ายหน้า “หมอบอกว่าสถานการณ์ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ดื่มยาฆ่าแมลงชนิดรุนแรงเข้าไป”

พูดจบก็หันไปมองหลิงโหยวแล้วกล่าว “เมื่อวานพวกเรายังสอบปากคำเขาอยู่เลย ตามคำให้การของเหยียนชิวสือ โรงงานน้ำผลไม้ของพวกเขาไม่เคยแปรรูปมะนาวเลยจริงๆ และเขาก็ได้นำหลักฐานการขนส่งในการกำจัดมลพิษทุกครั้งออกมาแล้ว ตอนนี้สามารถพูดได้ว่าความสงสัยของเขาไม่มากนัก กลับกันเหมือนกับว่ามีคนอื่นอยู่เบื้องหลัง มีการวางแผนที่จะใส่ร้ายเขา”

หลิงโหยวเดินไปเดินมาในทางเดินแล้วถาม “ผลการตรวจวิเคราะห์ตัวอย่างน้ำเสียออกมาหรือยังครับ?”

ซินหรานกล่าว “หัวหน้าหลูได้นำตัวอย่างกลับไปที่กรมสิ่งแวดล้อมเพื่อทำการตรวจวิเคราะห์แล้วครับ เชื่อว่าวันนี้ก็น่าจะออกผลได้แล้ว”

หลิงโหยวพูดกับตัวเอง “ตามที่พูดมาแบบนี้ เหยียนชิวสือก็ไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าตัวตายนี่นา”

ซินหรานลุกขึ้นยืน “ก็แปลกตรงนี้นี่แหละครับ ตอนนี้ตำรวจก็เข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว ดูท่าแล้วเรื่องนี้ ไม่น่าจะง่ายเหมือนกับปัญหามลพิษทั่วไป”

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก พยาบาลคนหนึ่งรีบเดินออกมา “ใครคือญาติผู้ป่วยคะ?”

คนสองสามคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาว รวมทั้งหลิงโหยวกับซินหรานก็เดินเข้าไป คนสองสามคนนั้นกล่าว “นี่คือเจ้านายของพวกเราครับ ญาติของเขาอยู่ที่ต่างจังหวัด ที่นี่ไม่มีญาติครับ”

พยาบาลกล่าวอย่างร้อนใจ “ตอนนี้ผู้ป่วยอาการวิกฤต ต้องให้ญาติเซ็นชื่อ มีใครสามารถติดต่อญาติได้หรือว่าจะเซ็นชื่อในใบแจ้งได้บ้างไหมคะ”

คนงานมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าที่จะเซ็นชื่อบนใบนี้

จากนั้นคนงานคนหนึ่งก็กล่าว “ได้ๆๆ! ตอนนี้ผมจะติดต่อครับ”

ตอนนั้นเองหลิงโหยวก็เดินเข้าไปถาม “รบกวนถามหน่อยครับ ตอนนี้ผู้ป่วยเป็นอย่างไรบ้างครับ”

พยาบาลมองดูหลิงโหยวแวบหนึ่ง “ตอนนี้ยาฆ่าแมลงได้เริ่มทำลายอวัยวะภายในแล้ว รอผลการผ่าตัดเถอะค่ะ”

แล้วก็มองดูหลิงโหยวแล้วถาม “คุณเป็นอะไรกับผู้ป่วยคะ?”

หลิงโห่วมองดูใบแจ้งอาการวิกฤตในมือของพยาบาล “รบกวนพวกคุณช่วยชีวิตก่อนนะครับ พวกเราตอนนี้กำลังติดต่อญาติผู้ป่วยอยู่ครับ”

พยาบาลกล่าว “ญาติไม่เซ็นชื่อ การผ่าตัดก็ไม่สามารถดำเนินการต่อได้ ถ้าหากในระหว่างการผ่าตัดเกิดปัญหาขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบคะ?”

ตอนนั้นเองซินหรานก็กล่าวอย่างโมโห “ไม่เซ็นชื่อก็ไม่ช่วยคนแล้วเหรอครับ ความรับผิดชอบสำคัญกว่าหรือว่าชีวิตคนสำคัญกว่ากันครับ?”

พยาบาลไม่พอใจกับท่าทีของซินหราน “ที่นี่คือโรงพยาบาล รบกวนคุณสงบสติอารมณ์ด้วยค่ะ และนี่ก็เป็นกฎระเบียบ คุณมาตะโกนใส่ฉันก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ รีบติดต่อญาติเถอะค่ะ”

พูดจบดวงตาบนหน้ากากอนามัยก็เหลือกตาใส่ซินหรานแวบหนึ่ง ก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องผ่าตัดอีกครั้ง

ซินหรานทุบกำแพงแล้วด่า “บ้าเอ๊ย!”

หลิงโหยวก็เรียนแพทย์มา เคยทำงานที่โรงพยาบาลมาก่อน เขาสำหรับเรื่องเช่นนี้ก็ได้เห็นมาจนชินชาแล้ว นี่ก็เป็นสาเหตุว่าทำไมเขาถึงได้ออกจากระบบโรงพยาบาล และก็เป็นสาเหตุว่าทำไมเขาถึงได้อยากจะรับราชการ เพราะว่าหลายครั้ง หมอกับพยาบาลก็ไม่ได้ผิดอะไร ผิดที่ระบบ ที่กฎระเบียบ ที่ความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับผู้ป่วยที่เจ็บแล้วจำ แต่สิ่งที่ผิด ก็ต้องมีคนมาเปลี่ยนแปลง และคนที่เปลี่ยนแปลงเขา จะต้องมีจิตวิญญาณที่ไม่กลัวตาย และจิตวิญญาณเช่นนี้ หลิงโหยวมีพอดี

ซินหรานสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นกล่าว “ทำอย่างไรดีครับ? ถ้าหากเหยียนชิวสือช่วยไว้ไม่ได้ ก็จะกลายเป็นว่าฆ่าตัวตายจริงๆ นะครับ”

หลิงโหยวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “คุณโทรหาผู้นำในกลุ่ม ให้กลุ่มติดต่อผู้นำของเมืองจิ่นชุน ดูสิว่าทางเมืองจะสามารถเซ็นชื่อแทนได้หรือไม่ เพื่อรักษาชีวิตคนไว้ก่อน”

ซินหรานพยักหน้าแล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรออก