บทที่ 93: ศึกเทวะประลองฤทธิ์

เมื่อเดินทางกลับมาถึงซานชีถัง ก็เห็นในลานเล็กๆ คึกคักเป็นพิเศษ คนแก่คนหนุ่มส่วนใหญ่ในหมู่บ้านต่างก็มารวมตัวกันที่นี่ จัดเตรียมอาหารกลางวัน

หลิงโหยวเพิ่งจะลงจากรถ เซวียย่าเหยียนก็วิ่งออกมาจากในลานเล็กๆ

หลิงโหยวถาม “นายมาถึงเมื่อไหร่?”

“ฉันเพิ่งจะมาถึง ตอนเช้าผู้บริหารโรงพยาบาลประชุม ลาไม่ได้ รีบมาแล้วก็ยังมาช้าอยู่ดี เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะไปไหว้คุณปู่” เซวียย่าเหยียนกล่าว

จากนั้นก็มองเห็นซุนหย่าเสียนกับเว่ยซูหยางชัดๆ ประหลาดใจ “ท่านผู้เฒ่าเว่ย? ท่านผู้เฒ่าซุน?”

หลิงโหยวส่งสายตาให้เขา เซวียย่าเหยียนก็รู้แล้วว่าคนแก่สองคนนี้ทะเลาะกันอีกแล้ว เขาจึงรีบปิดปากไม่พูดอะไรอีก ใครจะไปรู้ว่าจะโดนลูกหลงไปด้วยหรือไม่

ทั้งสองคนประคองคนละข้าง มาถึงห้องโถงกลาง จะเห็นได้ว่าตู้เหิงกับม่ายเสี่ยวตงกำลังทักทายพูดคุยกับฉางเหวินจิ่นอยู่ เมื่อเห็นหลิงโหยวกลับมา แถมยังประคองผู้อาวุโสสองท่านมาด้วย ก็ยิ้มแล้วลุกขึ้นยืนเดินเข้ามา

ฉางเหวินจิ่นเคยพาฉินเจียวไปฝังเข็มที่บ้านซุนหย่าเสียนมาแล้วครั้งหนึ่ง เธอจึงเดินเข้าไปกล่าว “ท่านผู้เฒ่าซุนคะ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

ซุนหย่าเสียนมีความประทับใจในแม่ลูกคู่นี้ที่หลิงโหยวแนะนำมาอย่างลึกซึ้ง เธอจึงยิ้ม “แม่ของหนูฉินก็มาด้วยเหรอจ๊ะ ย่าเพิ่งจะมาถึงไม่นาน แล้วหนูฉินล่ะ?”

ฉางเหวินจิ่นก็ยิ้ม “อยู่ในครัวค่ะ เดี๋ยวเธอออกมาแล้วจะให้เธอมาทักทายท่านนะคะ”

ซุนหย่าเสียนโบกมือ “ไม่เป็นไรจ้ะ”

พูดพลางก็เดินไปยังข้างเก้าอี้หลังโต๊ะตรวจ แล้วก็นั่งลง

เว่ยซูหยางมุมปากคว่ำลงหรี่ตามองดูเธอ หลิงโหยวรีบไปยกเก้าอี้มาอีกตัวหนึ่ง ซุนหย่าเสียนเหลือกตาใส่เว่ยซูหยางแวบหนึ่งแล้วกล่าว “หลานรัก ไม่ต้องยุ่งแล้ว ปล่อยให้เขายืนไปเถอะ”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูดนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสงคราม มองดูเว่ยซูหยาง แล้วก็มองดูซุนหย่าเสียน มองหน้ากันไปมาไม่มีใครส่งเสียงออกมา

หลังจากเว่ยซูหยางนั่งลงบนเก้าอี้ที่หลิงโหยว C-ยกมาแล้ว เขาก็ทำเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา หลิงโหยว กระซิบปลอบ “คุณปู่เว่ยครับ ท่านยอมคุณย่าซุนของผมหน่อยเถอะครับ”

เว่ยซูหยางมองดูซุนหย่าเสียนแวบหนึ่ง “ชายชาตรีอย่างข้าไม่สู้กับผู้หญิง”

ซุนหย่าเสียนทำเสียงจุ๊ๆ “แกก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว”

เว่ยซูหยางไม่ยอมแพ้ “อะไรกัน ยายแก่ อยากจะสู้กันสักตั้งเหรอ?”

ซุนหย่าเสียนยืดตัวตรง “สู้แล้วฉันจะกลัวแกเหรอ?”

เว่ยซูหยางได้ฟังก็มองไปรอบๆ ในห้อง ล็อคเป้าหมายไปที่ชาวบ้านหนุ่มคนหนึ่งที่เว่ยต้าเป่าเรียกมาช่วยจัดเตรียมอาหารกลางวันแล้วกล่าว “หนุ่มน้อย นายมานี่สิ”

ชาวบ้านหนุ่มคนนั้นชะงักไป ชี้ไปที่ตนเองแล้วถาม “ผมเหรอครับ?”

เว่ยซูหยางพยักหน้า “อืม! นายมานี่”

ชาวบ้านหนุ่มคนนั้นก็เดินเข้ามาอย่างงงๆ ยืนอยู่หน้าเว่ยซูหยาง

เว่ยซูหยางสำรวจขึ้นลงอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ปวดหัวบ่อยๆ ใช่ไหม ตอนที่รุนแรงถึงกับคลื่นไส้ อาเจียนแห้ง เวียนหัวบ้านหมุน กลางคืนนอนไม่หลับ?”

ชาวบ้านหนุ่มคนนั้นตกใจอย่างยิ่ง “คุณ...คุณรู้ได้อย่างไรครับ?”

เว่ยซูหยางกล่าวเรียบๆ “พลังชี่ตับติดขัดเลือดคั่ง พลังชี่ตับติดขัด ทำให้การไหลเวียนของพลังชี่และเลือดไม่ราบรื่น โรคนี้เกิดจากอารมณ์ ถือเป็นโรคทางใจ เธอยังหนุ่มยังแน่น มีเรื่องกลุ้มใจอะไรนักหนา?”

หลังจากชาวบ้านหนุ่มได้ฟังก็ก้มหน้าลงรู้สึกพูดได้ไม่เต็มปาก อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ยอมพูดออกมา

หลิงโหยวจึงเดินไปกระซิบข้างหูของเว่ยซูหยาง “ภรรยาของเขาสองสามเดือนก่อนหนีตามคนอื่นไป หลังจากนั้นก็ไม่ได้ออกจากบ้านมานานแล้วครับ”

เว่ยซูหยางพยักหน้า “อ้อ!”

ส่วนซุนหย่าเสียนก็กวักมือเรียกชาวบ้านหนุ่มคนนั้น “หนุ่มน้อย นายมาหาฉันที่นี่”

ชาวบ้านหนุ่มลังเลอยู่สองวินาที แต่ก็ยังคงเดินเข้าไป

ซุนหย่าเสียนแกะห่อฝังเข็มห่อหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “ฉันจะฝังเข็มให้เธอสักสองเข็ม?”

ชาวบ้านหนุ่มพยักหน้า “ได้ครับ!” พูดจบก็นั่งลง

ครู่ใหญ่ต่อมา การฝังเข็มก็สิ้นสุดลง ชาวบ้านหนุ่มส่ายหัว ประหลาดใจ “ไม่เจ็บแล้วจริงๆ ครับ รู้สึกว่าหัวเบาลงเยอะเลย”

คนทั้งสองคนนี้คนหนึ่งดูโรค คนหนึ่งฝังเข็ม ไม่ถึงสิบนาทีก็วินิจฉัยโรคของคนคนหนึ่งได้ แล้วก็แก้ปวดให้ได้อีกด้วย ทำเอาคนที่อยู่ในที่นั้นอ้าปากค้างไปตามๆ กัน

ม่ายเสี่ยวตงโน้มตัวเข้าไปใกล้ข้างกายหลิงโหยวแล้วกระซิบถาม “น้องหลิงครับ สองท่านผู้เฒ่าเทวดานี้เป็นใครกันครับ? ท่านผู้เฒ่าแม้แต่ชีพจรก็ไม่ต้องจับก็รู้ว่าเป็นโรคอะไร ท่านยายคนนี้ยิ่งเก่งกว่าอีก ไม่กี่เข็มลงไป คนนั้นก็ไม่ปวดหัวแล้ว”

หลิงโหยวหัวเราะ “สหายเก่าสมัยยังมีชีวิตอยู่ของคุณปู่ของผมครับ การแพทย์แผนจีนของพวกเราให้ความสำคัญกับการมอง ฟัง ถาม สัมผัส เหมือนกับคุณปู่เว่ยกับคุณปู่ของผมที่เป็นแพทย์แผนจีนที่มีประสบการณ์มากมาย หลายครั้งอาศัยประสบการณ์จากการ “มอง” ก็พอจะรู้ได้แล้วว่ารากเหง้าของโรคอยู่ที่ไหน ส่วนการฝังเข็มของคุณย่าซุน แม้กระทั่ง “เข็มเก้าเล่มตระกูลหลิงเก่า” ของคุณปู่ของผมท่านนั้นก็ยังนับถือไม่หยุด”

เว่ยซูหยางมองดูซุนหย่าเสียนแวบหนึ่ง “ถือว่าเสมอกัน”

ซุนหย่าเสียนไม่ได้พูดอะไร เบ้ปากแล้วหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง

ส่วนตอนนั้นหลิงอวิ๋นกับฉินเจียวก็เดินออกมา ฉินเจียวมาถึงข้างกายฉางเหวินจิ่นแล้วสงสัย “คุณย่าซุน?”

แล้วก็สังเกตการณ์สีหน้าของคนในห้องอีกครั้งหนึ่ง รู้สึกว่าบรรยากาศที่เมื่อครู่ยังคึกคักอยู่ ตอนนี้กลับค่อนข้างจะอึดอัด “คุณแม่คะ บรรยากาศนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยจะถูกแล้วค่ะ”

ฉางเหวินจิ่นกระซิบหัวเราะ “เบาๆ หน่อยสิ ศึกเทวะประลองฤทธิ์อยู่นะ”

ส่วนหลิงอวิ๋นกลับวิ่งเข้าไปอย่างดีใจ “คุณย่าคะ!”

ซุนหย่าเสียนหันกลับมาก็ยิ้มอย่างสดใสที่สุด “หนูอวิ๋น มาหาย่าที่นี่เร็ว”

หลิงอวิ๋นวิ่งเข้าไปนั่งยองๆ ลงกอดซุนหย่าเสียน “คุณย่าคะ หนูไม่ได้เจอท่านนานแล้วค่ะ”

ซุนหย่าเสียนไม่สามารถปิดบังความรักใคร่บนใบหน้าได้ “ย่าก็รู้สึกว่าไม่ได้เจอหนูอวิ๋นของเรานานแล้วเหมือนกัน ปิดเทอมก็ไม่พูดว่าจะไปเยี่ยมยายแก่คนนี้บ้าง”

หลิงอวิ๋นออดอ้อน “ต่อไปหนูจะไปเยี่ยมท่านบ่อยๆ แน่นอนค่ะ”

ตอนนั้นเองเว่ยซูหยางก็เอ่ยปากถาม “เธอยังกล้าที่จะแข่งอีกไหม?”

ซุนหย่าเสียนก็พลันเปลี่ยนสีหน้า “ฉันมีอะไรไม่กล้าที่จะแข่งกับแก?”

เว่ยซูหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “วันนี้จังหวะไม่ดี เอาอย่างนี้แล้วกัน ต่อไปเราสองคนครึ่งเดือนมาที่นี่แข่งกันครั้งหนึ่ง แล้วค่อยมาตัดสินแพ้ชนะกันแกกล้าไหม?”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูดนี้ ดวงตาของหลิงโหยวก็สว่างวาบขึ้นมา จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย คิดในใจ ‘ที่แท้คุณปู่เว่ยก็เก็บไพ่ใบนี้ไว้นี่เอง สูงจริงๆ สูงจริงๆ!’

แต่ซุนหย่าเสียนมีชีวิตอยู่มาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว และก็รู้จักกับเว่ยซูหยางมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว จะไปฟังไม่ออกถึงลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ ของเว่ยซูหยางได้อย่างไร

เธอจึงกล่าว “เจ้าแก่บ้านี่ จะมาขุดหลุมให้ฉันเหรอ?”

เว่ยซูหยางแน่นอนว่ารู้ว่าซุนหย่าเสียนจะเข้าใจความหมายของเขา เขาจึงใช้หางตามองเธอแวบหนึ่ง “เธอก็บอกสิว่าเธอกล้าหรือไม่กล้า?”

ซุนหย่าเสียนก็รู้ว่าสถานการณ์ของหลิงโหยวในตอนนี้ไม่สามารถที่จะนั่งตรวจที่ซานชีถังต่อไปได้ แต่เขาก็ยังปล่อยวางสถานพยาบาลที่หลิงกว่างไป่ทิ้งไว้ให้แห่งนี้กับผู้ป่วยที่มาขอรับการตรวจไม่ได้ เธอจึงในใจก็มีความคิดที่จะช่วยหลิงโหยวอยู่บ้าง

เธอจึงใช้บันไดที่เว่ยซูหยางยื่นให้แล้วกล่าว “กลัวว่าแกจะไม่กล้าน่ะสิ? ก็ตกลงตามนี้แล้วกัน ต่อไปฉันครึ่งเดือนมาครั้งหนึ่ง”

หลิงโห่วมองดูผู้เฒ่าสองท่านที่กำลังแสดงละครฉากนี้อยู่ตรงหน้าตนเอง ในใจก็มีกระแสความอบอุ่นไหลผ่าน จากนั้นก็โค้งคำนับให้เว่ยซูหยางและซุนหย่าเสียนคนละครั้ง “คุณปู่เว่ย คุณย่าซุน...”

เว่ยซูหยางเห็นดังนั้นก็รีบกล่าว “เจ้าลิงน้อย ไม่ต้องมาใช้มุกนี้นะ คนเยอะแยะมองอยู่”

พูดถึงตรงนี้ คนที่อยู่ในที่นั้นก็ได้ฟังออกถึงความหมายในคำพูดของคนแก่สองคน ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่ง นี่อาจจะเป็นการสืบทอดอย่างหนึ่งกระมัง การสืบทอดจิตใจที่เมตตาของแพทย์ รุ่นแล้วรุ่นเล่า