บทที่ 92: ผู้เฒ่าหัวใจเด็ก

เมื่อทุกคนบนภูเขาแยกย้ายกันไปหมดแล้ว เว่ยซูหยางก็เดินไปที่หน้าหลุมศพแล้วทรุดตัวลงนั่ง

เขาแกะห่อกระดาษสองใบในมือออก ห่อหนึ่งข้างในเป็นไก่ย่าง อีกห่อหนึ่งข้างในเป็นเหล้าขาวเหมาไถขวดหนึ่งที่ดูเหมือนจะเก่าแก่หลายปีแล้ว

เว่ยซูหยางวางไก่ย่างลงบนพื้น แล้วก็บิดฝาขวดเหล้าออก

“สหายเก่า นี่คือเหล้าขวดนั้นที่ท่านผู้บัญชาการเผิงมอบให้ฉันในปีนั้น นายอยากได้มาเกือบจะสามสิบปีแล้ว วันนี้ฉันทำตามความปรารถนาของนายแล้ว พวกเราสองพี่น้อง มาดื่มกันเถอะ”

พูดพลางก็รินเหล้าลงบนพื้นดินหน้าหลุมศพเล็กน้อย ตนเองก็หยิบจอกเหล้าเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมแล้วรินหนึ่งจอก ดื่มรวดเดียวจนหมด

“รู้จักกับนายมาเกือบห้าสิบปีแล้ว ทุกครั้งที่ยังไม่ทันจะได้พูดกันกี่คำ นิสัยดื้อรั้นของนายก็ขึ้นมาแล้ว ไม่เคยมีสักครั้งที่พูดคุยกันอย่างสงบสุข วันนี้ นายแทรกปากไม่ได้แล้วใช่ไหม? ถ้างั้นก็ฟังฉันพูดหน่อยเถอะ”

“ก่อนอื่นเรามาพูดถึงเรื่องที่เราสองคนทะเลาะกันหนักที่สุดในตอนนั้นก่อน นายบอกสิว่าทำไมนายถึงทนไม่ได้สักนิด ทิ้งฉันไปแล้วก็หนีไปเลย วันนี้นะ จะมารายงานข่าวให้แกฟัง ผู้นำกรมคนนั้นน่ะ ปีที่แล้วก็เสียชีวิตไปแล้ว ฉันไปดูเขาเป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่อยากจะไปหรอก แต่เขาบอกว่าจะพูดเรื่องของนายกับฉัน ฉันก็เลยไป ก่อนที่เขาจะตาย เขาก็บอกกับฉันว่าเขาอยากจะขอโทษนาย บอกว่าตอนมีชีวิตอยู่ไม่ขอโทษ กลัวว่าตายไปแล้วเจอหน้าแกจะไม่รู้จะพูดยังไง ฉันก็ไม่รู้ว่าแกสองคนได้เจอกันหรือยัง ถ้าได้เจอกันแล้ว แกก็เก็บนิสัยของแกไว้บ้าง ไม่ไหวจริงๆ ก็รออีกสองสามปีฉันลงไป จะไกล่เกลี่ยให้แกสองคนอีกที”

พูดจบ ก็รินเหล้าลงบนพื้นอีกคำหนึ่ง แล้วก็รินให้ตัวเองอีกจอกหนึ่ง แตะที่ป้ายหลุมศพเบาๆ แล้วก็เงยหน้าดื่มลงไป

“เรื่องที่สอง พูดถึงเรื่องของหลานชายใหญ่ของเรา หลิงโหยว เข้ารับราชการแล้ว นายอย่าเพิ่งรีบร้อนนะ ฟังฉันพูดดีๆ เรื่องนี้น่ะในสายตาของฉันเป็นเรื่องที่ดี เด็กหลิงโหยวคนนี้ฉลาด มีความทะเยอทะยาน นายจะไปบังคับให้เขาต้องอยู่ในหุบเขาเล็กๆ นี้ไปทั้งชีวิตได้อย่างไร? เด็กโตแล้ว นายต้องเคารพความคิดของเขา อีกอย่างเด็กคนนี้มีความยุติธรรม ในตัวมีจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้และไม่ยอมก้มหัวที่เหมือนกับนายมาก บางทีฉันก็สงสัยว่านี่คือหลานชายแท้ๆ ของแกหรือเปล่า เจ้าแก่บ้านี่หลอกฉัน”

พูดจบก็รินเหล้าลงบนพื้นอีกคำหนึ่ง แล้วก็รินให้ตัวเองจนเต็มอีกจอกหนึ่ง

“เรื่องที่สาม.....เรื่องที่สาม....” ยังไม่ทันจะพูดจบ เว่ยซูหยางก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป น้ำตาก็ไหลพรากออกมา

หลังจากสงบสติอารมณ์อยู่ครู่ใหญ่ เขาก็ดื่มเหล้าในมือ “เรื่องที่สามน่ะ สหายเก่าฉันคิดถึงนาย นายจากไปคนเดียว แม้แต่คนที่จะมาทะเลาะกับฉันเล่นหมากรุกด้วยก็ไม่มีแล้ว ถึงแม้นายจะชอบโกงหมากอยู่เรื่อย แต่ฉันก็ยังอยากจะเล่นกับนาย สามปีมานี้ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะมาเยี่ยมนาย แต่เป็นเพราะตราบใดที่ฉันมองไม่เห็นนาย ฉันก็จะคิดอยู่เสมอว่าเจ้าแก่บ้านี่ยังไม่ตาย สหายเก่าเอ๊ย! นายทิ้งฉันหนีไปสองครั้งแล้วนะ ครั้งที่แล้วฉันยังตามหาเจอได้ ครั้งนี้ จะตามหานายกลับมาไม่ได้อีกแล้ว ก็ได้แต่ต้องรอให้วันไหนฉันลงไปหานาย แต่ฉันสัญญากับนายไว้แล้วว่าจะดูแลเด็กสองคนนี้ให้แก นายวางใจเถอะ ฉันน่ะ จะรอให้เด็กสองคนนี้แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ดูแลหลานสะใภ้กับหลานเขยให้แกแล้ว ฉันถึงค่อยหลับตา”

จากนั้นเว่ยซูหยางก็รินเหล้าอีกคำใหญ่ แล้วตนเองก็ยกขึ้นมาอีกจอกหนึ่ง เช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วกล่าว “นี่ เรื่องที่สี่ พวกเราสองคนมาปรึกษากันหน่อยสิ เรื่องที่เสี่ยวอวิ๋นจะแต่งงานกับบ้านตระกูลเว่ยของเรา ครั้งที่แล้วฉันพูดกับเจ้าลิงหลิงโหยวคนนั้นแล้ว เขาไม่เห็นด้วย แถมยังบอกให้ฉันมาถามแกอีก งั้นวันนี้ฉันก็จะถามแกนี่แหละ ถ้านายไม่เห็นด้วยที่ยัยหนูเสี่ยวอวิ๋นคนนั้นจะแต่งงานกับบ้านตระกูลเว่ยของเรามาเป็นหลานสะใภ้ แกก็ส่งเสียงมาสิ ถ้านายเห็นด้วย แกก็เงียบไปก็พอ”

พูดพลางก็ชูนิ้วขึ้นมาแล้วกล่าว “ฉันจะนับสามนะ! หนึ่ง สอง.....”

“ฉันไม่เห็นด้วย”

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเว่ยซูหยางตกใจจนจอกเหล้าในมือหล่นลงกับพื้น

หันกลับไปดูก็เห็นหญิงชราผมขาวราวกับหิมะ รูปร่างผอมเล็กคนหนึ่งค่อยๆ เดินเข้ามา

“หย่าเสียน?” เว่ยซูหยางกล่าวอย่างประหลาดใจ

หญิงชราที่ชื่อหย่าเสียนคนนี้ ก็คือปรมาจารย์ด้านการฝังเข็มที่เมืองฉางหยวนที่หลิงโหยวได้กล่าวถึงก่อนหน้านี้ คุณย่าซุนหย่าเสียนนั่นเอง

ซุนหย่าเสียนทำเสียงขึ้นจมูก “เจ้าแก่บ้านี่ ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ แกก็อยากได้หลานสาวของเขา พอเขาตายไปแล้วแกก็ยังอยากจะได้อีก”

เว่ยซูหยางเหลือกตาใส่ซุนหย่าเสียนแวบหนึ่ง “ทำไมแกก็มาด้วย?”

ซุนหย่าเสียนเดินเข้าไปหยิบธูปสามดอก “อนุญาตให้แกมาไม่อนุญาตให้ฉันมาเหรอ? ฉันมาทุกปีนะ”

เว่ยซูหยางถาม “ถ้างั้นเมื่อกี้ทำไมไม่เห็นแก”

หลังจากซุนหย่าเสียนจุดธูปแล้ว ก็ไหว้สามครั้ง ปักลงไปในกระถางธูป “ฉันเห็นคนเยอะ ก็เลยไม่ได้ขึ้นมา ไม่คิดเลยว่าคนจะแยกย้ายกันไปแล้ว ยังเหลือเจ้าแก่บ้านี่อยู่ที่นี่อีก”

พูดจบ ก็แย่งจอกเหล้าในมือของเว่ยซูหยางมา ดื่มไปคำหนึ่ง “อืม! นี่คือเหล้าที่เจ้าแก่บ้านี่พูดถึงอยู่ทุกวันตอนมีชีวิตอยู่นี่นา”

พูดจบก็มองดูคราบเหล้าบนพื้น “ตอนมีชีวิตอยู่ไม่ได้ดื่มสักคำ พอคนตายไปแล้วแกก็วิ่งมารดน้ำต้นไม้ เปลืองของ”

เว่ยซูหยางได้ฟังก็โมโหจนเคราเบี้ยว “ยายแก่ซุน มีธุระอะไรของแกด้วยเหรอ พวกเราสองพี่น้องคุยกัน แกก็วิ่งออกมา ถ้าแกอยากจะคุยกับเขา ก็ไปต่อคิวข้างหลังนู่น ฉันพูดจบแล้วแกค่อยพูด”

ซุนหย่าเสียนหันหลังกลับไปมองดูเว่ยซูหยางแล้วพูดทีละคำๆ “แกจะจัดการฉันเหรอ?”

“เฮ้! ยายแก่คนนี้” พูดพลางก็ลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่ซุนหย่าเสียน มือก็สั่นด้วยความโมโห

ซุนหย่าเสียนมองดูเขาแล้วกล่าว “แกเอามือลงให้ฉัน”

เว่ยซูหยางเห็นได้ชัดว่าค่อนข้างจะกลัวแล้ว แต่ก็ยังคงฝืนทนทำใจกล้ากล่าว “ฉันไม่เอาลง”

“แกแน่ใจนะ?” ซุนหย่าเสียนถาม

“ก็ไม่เอาลง”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด จะเห็นได้ว่าซุนหย่าเสียนก็ดึงเข็มเงินเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ เตรียมจะแทงเข้าไป

ตอนนั้นเองก็ทันได้เจอกับหลิงโหยวที่กลับมารับเว่ยซูหยาง บังเอิญเห็นภาพนี้พอดี

“คุณย่าซุนครับ”

ซุนหย่าเสียนได้ยินเสียงของหลิงโหยวก็หันกลับไป รีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ใจดีทันที “หลานรัก”

ตอนนั้นเองเว่ยซูหยางก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ก็ยังคงดื้อรั้นสะบัดแขนเสื้อ

ซุนหย่าเสียนขมวดคิ้วถาม “แกสะบัดมืออะไรของแก”

เว่ยซูหยางหันหลังกลับไปไม่มองเธอ “ฉันปัดฝุ่นไม่ได้หรือไง”

ตอนนั้นเองหลิงโหยวก็วิ่งเข้ามา “คุณย่าซุนครับ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ? เมื่อกี้ก็ไม่เห็นท่านเลย แล้วอีกอย่างท่านมาทำไมไม่บอกผมสักคำเลยล่ะครับ”

ซุนหย่าเสียนลูบแขนของหลิงโหยว “ย่าเพิ่งจะมาถึง นี่ไม่ใช่ว่ามาดูปู่ของแกก่อนเหรอ”

ตอนนั้นเองเว่ยซูหยางก็พึมพำเสียงเบา “มาถึงตั้งครึ่งวันแล้ว เห็นคนเยอะไม่กล้าขึ้นมา”

ซุนหย่าเสียนพลันหายไปจากใบหน้าซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ใจดี กำเข็มเงินในมือแล้วกล่าว “แกไม่พูดก็ไม่มีใครว่าแกเป็นใบ้หรอกนะ”

เว่ยซูหยางมองดูหลิงโหยวกับซุนหย่าเสียน ทำเสียงขึ้นจมูก “ก็จะเอาแต่เข็มกากๆ มาขู่คน หลิงโหยวก็ถูกแกสอนจนเสียคนหมดแล้ว เข็มนั่นมันใช้ทำแบบนี้เหรอ?”

ซุนหย่าเสียนร้อง “เฮ้” ออกมาคำหนึ่ง หลิงโหยวเห็นดังนั้นก็รีบห้ามไว้ “คุณย่าครับ ผมไม่ได้เจอท่านนานแล้ว คิดถึงท่านแล้วครับ” พูดพลางก็ส่งสายตาให้เว่ยซูหยาง คิดในใจ ‘แกไปหาเรื่องเธอทำไมกัน ปากก็สู้ไม่ได้มือก็สู้ไม่ได้’

ซุนหย่าเสียนได้ฟังคำพูดนี้ ก็มองไปที่หลิงโหยว แล้วก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอีกครั้ง แต่แล้วก็ตำหนิ “ถ้างั้นเมื่อสองสามวันก่อนไปที่ฉางหยวน ทำไมไม่ไปหาฉัน?”

หลิงโหยวเกาหัว “ผมไปวันนั้น ก็กลับวันนั้นเลย ไม่ทันครับ”

“เจ้าเด็กกระต่าย” พูดพลางก็ยกมือขึ้นจิ้มหน้าผากของหลิงโหยวเบาๆ

แล้วก็ยิ้มถาม “ยัยหนูคนนั้นน่ะ เป็นแฟนของแกเหรอ?”

หลิงโหยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยเข้าใจว่าซุนหย่าเสียนพูดถึงฉินเจียว

“ก็แค่เพื่อนครับ ท่านผู้เฒ่าอย่าพูดมั่วนะครับ”

ซุนหย่าเสียนทำเสียงจุ๊ๆ “โอ๊ย ยังจะมาเขินอีก”

หลิงโหยวรีบเปลี่ยนเรื่อง “คุณย่าครับ ไปที่บ้านเถอะครับ”

ซุนหย่าเสียนกล่าว “ไม่เป็นไร ก็แค่มาดูเจ้าผีแก่นี่แหละ ฉันก็จะกลับแล้ว”

หลิงโหยวรั้งไว้ “อย่าเลยครับคุณย่า กินข้าวก่อนค่อยไปก็ยังได้ไม่ใช่เหรอครับ?”

ซุนหย่าเสียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ได้! หลานรักของฉันชวนฉันกินข้าว ถ้างั้นฉันก็กินข้าวก่อนค่อยไป”

แล้วหลิงโหยวก็หันไปมองเว่ยซูหยางแล้วหัวเราะ “คุณปู่เว่ยครับ กลับบ้านก่อนเถอะครับ”

ซุนหย่าเสียนเบ้ปาก “จะไปสนใจเขาทำไม? เขามีเหล้ามีเนื้อ ไม่หิวตายหรอก ปล่อยให้เขานั่งดื่มกับเจ้าผีแก่นั่นที่นี่เถอะ”

ส่วนเว่ยซูหยางกลับบิดฝาขวดเหล้าแน่นแล้วก็ยกเท้าเดินลงไปทางทิศทางลงเขาก่อนสองสามก้าว “ฉันก็ไม่ฟังแกหรอก”

ซุนหย่าเสียนชี้ไปที่เงาหลังของเว่ยซูหยาง พูดกับหลิงโหยวเสียงเบา “ดูสิ เจ้าขี้เหนียวคนนี้ เอาเหล้ากลับไปด้วย”

เว่ยซูหยางไม่ได้หันกลับมา กอดอกเดินไปข้างหน้าอย่างโมโห “ฉันไว้มาครั้งหน้าค่อยดื่มก็ยังได้ไม่ใช่เหรอ”

หลิงโห่วมองดูผู้เฒ่าหัวใจเด็กสองคนนี้ ทั้งอยากจะร้องไห้ทั้งอยากจะหัวเราะ ได้แต่ต้องประคองคนละข้างเดินลงเขาไป