บทที่ 91: วันครบรอบวันเสียชีวิต (ตอนปลาย)

ตอนนั้นเอง ผู้ใหญ่บ้านเว่ยต้าเป่าก็เดินเข้ามากล่าว “ทุกคนครับ เปิดทางหน่อยเถอะครับ ให้เสี่ยวโหยวกับเสี่ยวอวิ๋นไปไหว้คุณปู่ของพวกเขาก่อน”

ทุกคนได้ฟังก็รีบเปิดทางให้ สองพี่น้องหลิงโหยวเดินไปพลาง โค้งคำนับขอบคุณฝูงชนที่อยู่สองข้างทางไปพลาง หลิงโหยวไม่เคยเงยหน้าขึ้นมาเลย เพราะน้ำตาที่ไหลทะลักออกมา ได้รดรินผืนดินที่ฝังร่างของคุณปู่ผืนนี้จนชุ่มไปหมดแล้ว

เมื่อมาถึงหน้าหลุมศพ สองพี่น้องก็คุกเข่าลงกับพื้น หยิบธูปสามดอกออกมา ปักลงไปในกระถางธูปขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยธูปอยู่แล้ว ซึ่งมีคนนำมาตั้งแต่เช้า

จากนั้น เว่ยต้าเป่าก็หยิบต้นฉบับที่เตรียมเขียนไว้ล่วงหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน คลี่ออกแล้วก็แหงนหน้าขึ้นตะโกน “กราบครั้งที่หนึ่ง บุตรกตัญญูกระทำคารวะ ก่อนอื่น ขอคารวะดวงวิญญาณของท่านกว่างไป๋ ตระกูลหลิง”

ทันทีที่หลิงโหยวและหลิงอวิ๋นเพิ่งจะก้มศีรษะลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง ก็ได้ยินเสียงคนสามสี่สิบคนข้างหลัง พร้อมใจกันคุกเข่าลงกับพื้นตาม แล้วก็กราบคารวะพร้อมกับสองพี่น้อง

หลิงโหยวหันไปมอง ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป ส่วนหลิงอวิ๋นเห็นดังนั้นก็ร้องไห้จนพูดไม่ออก

เว่ยซูหยางยืนอยู่ด้านหลัง ในมือถือถุงกระดาษสองใบนั้น น้ำตาของชายชราไหลพราก

ส่วนตอนนั้น ที่ตีนเขาก็มีคนอีกสองกลุ่มขึ้นมาทีละกลุ่ม เมื่อเห็นภาพนี้ก็ตกใจอย่างยิ่ง ยืนนิ่งไว้อาลัยอย่างเงียบๆ

เว่ยต้าเป่าอ่านต้นฉบับต่อไปแล้วตะโกน “ตะวันจันทราไร้แสง สรวงสวรรค์พังทลาย ดาวตกสู่ท้องทะเลกว้างใหญ่ แผ่นดินจมสู่ห้วงลึก สรรพสิ่งเงียบสงัด ความแค้นเคืองก่อเกิดอย่างเงียบงัน แม้สวรรค์ก็ยังมี เมฆหมอกมืดครึ้มไม่รู้ตัว เศร้าใจต่อการจากไปของคนดีในโลกหล้า โศกเศร้าต่อการสูญเสียฮัวโต๋ของปวงประชา ท่านกว่างไป๋ อายุเจ็ดสิบแปดปี ประกอบอาชีพแพทย์มากว่าห้าสิบปี ฝีมือชุบชีวิตคนตาย แขวนหม้อยาช่วยโลก แต่ สวรรค์อิจฉาคนเก่ง อนิจจา! ฝูงห่านป่าตกใจบินขึ้น ฝูงกระเรียนร่ายรำบนท้องฟ้า ตะวันคล้อยสู่ทิศประจิม เลือดอาบขุนเขาสายน้ำหมื่นลี้.....กราบครั้งที่สอง คารวะคุณความดีของท่านกว่างไป่”

ได้ฟังแล้ว ทุกคนที่คุกเข่าอยู่ก็พากันก้มหน้าลงกราบ ในบรรดาคนสองกลุ่มที่เพิ่งจะขึ้นมา ผู้หญิงสองคนก็เดินไปคุกเข่าลงที่ด้านหลังของฝูงชน แล้วก็กราบตามไปด้วย

เว่ยต้าเป่าตะโกนต่อ “ขอให้ดวงวิญญาณของท่าน จงไปสู่สุคติในเร็ววัน และก็ขอให้จิตวิญญาณของท่าน จงขจรขจายไปชั่วกาลนาน กราบครั้งที่สาม คารวะดวงวิญญาณอันสูงส่งของท่านกว่างไป่”

จากนั้นทุกคนก็กราบอีกครั้งหนึ่ง คนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็โค้งคำนับไว้อาลัยอย่างสุดซึ้ง

เว่ยต้าเป่าตะโกนต่อ “ลุกขึ้น”

แต่ทุกคนได้ฟัง กลับมีเสียงร้องไห้ดังระงม ไม่มีใครลุกขึ้นเลยสักคน หลิงอวิ๋นโผเข้ากอดหลิงโหยว ร้องไห้ไม่หยุด ส่วนหลิงโหยวน้ำตาไหลพราก แต่กลับฝืนทนไม่ให้ตนเองร้องไห้ออกมา

ครู่ต่อมา หลิงโหยวลูบผมของหลิงอวิ๋นเบาๆ “เอาล่ะนะ เด็กดี ไม่ร้องแล้วนะ”

หลังจากปลอบอารมณ์ของหลิงอวิ๋นให้สงบลงเล็กน้อยแล้ว หลิงโหยวก็รีบลุกขึ้นยืน ไปประคองทุกคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น กล่าวขอบคุณพวกเขาทีละคน

จนกระทั่งเดินไปถึงท้ายสุด เขาเห็นผู้หญิงสองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เขาก็เดินเข้าไปประคอง “คุณน้าฉาง? ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

ผู้หญิงคนนั้นก็คือฉางเหวินจิ่นนั่นเอง มาพร้อมกับฉินเจียวที่อยู่ข้างกาย

หลังจากแม่ลูกฉางเหวินจิ่นลุกขึ้นยืนแล้วก็กล่าว “หลังจากเธอออกจากฉางหยวนไปแล้ว เจียวเจียวก็บอกกับฉันว่าวันนี้เป็นวันครบรอบสามปีการเสียชีวิตของท่านผู้เฒ่า ดังนั้นเช้านี้พวกเราจึงรีบมากัน”

หลิงโหยวกล่าว “ขอบคุณมากครับคุณน้าฉาง ท่านมีน้ำใจมากครับ”

ฉางเหวินจิ่นตบไหล่ของหลิงโหยวเบาๆ แล้วกล่าว “ชีวิตของฉันกับเจียวเจียวเป็นท่านผู้เฒ่าที่ช่วยไว้ ไม่ได้มาขอบคุณท่านด้วยตนเองตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ มากราบไหว้สักครั้งหนึ่ง ก็เป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

ตอนนั้นเองฉินเจียวก็เห็นหลิงอวิ๋นที่ยังคงปิดหน้าร้องไห้อยู่หน้าหลุมศพ เธอจึงเดินเข้าไป หลิงอวิ๋นเห็นว่าเป็นฉินเจียว ร้องไห้ไปพลางกล่าวไปพลาง “พี่ฉินคะ?”

ฉินเจียวกอดหลิงอวิ๋น ลูบผมของเธอเบาๆ “เอาล่ะนะ ไม่ร้องแล้วนะ ตาก็บวมหมดแล้ว”

ส่วนตอนนั้นคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังก็เดินเข้ามา “น้องหลิงครับ พวกเรามาไหว้ท่านผู้เฒ่าหน่อยครับ”

หลิงโหยวประหลาดใจ “พี่ม่ายครับ พี่ตู้ครับ ทำไมถึงต้องรบกวนท่านทั้งสองมาด้วยล่ะครับ”

ม่ายเสี่ยวตงกล่าว “ผมทั้งมาในฐานะตัวแทนของตนเอง และก็มาในฐานะตัวแทนของท่านเลขาธิการซ่างด้วยครับ”

พูดพลางเขาก็โบกมือไปข้างหลัง ก็มีเจ้าหน้าที่สองคนเดินเข้ามาประคองช่อดอกเบญจมาศสองช่อ

“นี่คือที่ท่านเลขาธิการซ่างให้ผมส่งมาครับ วันนี้ท่านมีงานไม่สามารถจะมาด้วยตนเองได้ ให้ผมเป็นตัวแทนของท่านมอบดอกไม้สดสองช่อให้ท่านผู้เฒ่าหลิง เพื่อแสดงความไว้อาลัยครับ”

ตอนนั้นเองตู้เหิงก็กล่าว “เพิ่งจะเข้ามาในหมู่บ้าน ก็เห็นชาวบ้านมากมายกับรถยนต์ป้ายทะเบียนต่างถิ่นสองสามคัน พากันมุ่งหน้ามาทางนี้ จะเห็นได้ว่าท่านผู้เฒ่าตอนมีชีวิตอยู่ช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วน ทำให้คนมากมายซาบซึ้งในบุญคุณ ผมตู้เหิงขอแสดงความเคารพอย่างสูงครับ”

หลิงโหยวเกรงใจ “หลิงโหยวขอขอบคุณท่านเลขาธิการซ่าง ขอบคุณพี่ชายทั้งสองท่านครับ”

ส่วนตอนนั้นม่ายเสี่ยวตงที่ตาไว เมื่อครู่ก็รู้สึกว่าฉางเหวินจิ่นหน้าคุ้นๆ ตอนนี้ได้เผชิญหน้ากันแล้ว ก็ทำเอาม่ายเสี่ยวตงใจเต้นรัว มือทั้งสองข้างถึงกับค่อนข้างจะประหม่า

“ท่าน...ท่านคือประธานฉาง?”

ฉางเหวินจิ่นไม่มีความประทับใจในตัวม่ายเสี่ยวตง แต่เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ ก็ยังคงถามอย่างเกรงใจ “ฉันคือฉางเหวินจิ่นค่ะ ท่านคือ?”

ม่ายเสี่ยวตงยื่นมือออกไปตอบกลับ “ผมคือเลขานุการของท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมณฑลเจียงหนิง ซ่างหย่วนจื้อครับ ม่ายเสี่ยวตง เสี่ยวไม่ครับ”

หลังจากฉางเหวินจิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ร้องอ้อคำหนึ่ง “อ้อ! ที่แท้ก็คือท่านเลขาฯม่ายนี่เอง อายุมากขึ้นแล้ว ความจำไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ อย่าได้ถือสานะคะ” พูดพลางก็จับมือกับม่ายเสี่ยวตงเบาๆ

ม่ายเสี่ยวตงรีบกล่าว “ที่ไหนกัน ที่ไหนกันครับ ท่านประธานฉางยังคงสง่างามเหมือนเดิม เป็นผมที่สองปีมานี้แก่ลงไปบ้างครับ”

ตอนนั้นเองหลิงโหยวก็กล่าว “ที่แท้พี่ม่ายกับคุณน้าฉางก็รู้จักกัน”

ม่ายเสี่ยวตงกล่าว “เคยพบกันครั้งหนึ่งครับ แต่มีความประทับใจในตัวท่านประธานฉางอย่างลึกซึ้งครับ”

หลิงโหยวก็มองดูตู้เหิงที่ดูเหมือนจะค่อนข้างสับสนอยู่บ้าง เขาจึงแนะนำให้เขา “พี่ตู้ครับ ท่านนี้คือท่านประธานฉางครับ”

แล้วก็แนะนำให้ฉางเหวินจิ่นรู้จัก “ท่านนี้คือสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจเมืองอวี๋หยางของเรา ตู้เหิงครับ เหมือนกับพี่ม่ายครับ ล้วนแต่เป็นพี่ชายใหญ่ของผมครับ”

ฉางเหวินจิ่นจึงยื่นมือออกไป “ที่แท้ก็คือผู้พิทักษ์ของอวี๋หยางนี่เอง สวัสดีค่ะท่านสารวัตรใหญ่ตู้ เสี่ยวหลิงก็ต้องรบกวนท่านทั้งสองดูแลด้วยนะคะ”

แม้ว่าตู้เหิงจะไม่รู้จักอีกฝ่าย แต่เมื่อเห็นท่าทีของม่ายเสี่ยวตงและหลิงโหยวที่มีต่อผู้หญิงคนนี้แล้ว ก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา เขาจึงแอบเช็ดเหงื่อที่มือกับกางเกง ยื่นมือออกไปกล่าว “สวัสดีครับท่านประธานฉาง ที่ไหนกัน ที่ไหนกันครับ”

ส่วนตอนนั้นเมื่อเห็นทุกคนที่อยู่หน้าหลุมศพได้จุดธูปเทียนเสร็จแล้ว หลิงโหยวจึงกล่าว “คุณน้าฉางครับ พี่ตู้ครับ พี่ม่ายครับ เชิญครับ” พูดพลางก็นำทางทั้งสามท่านไปไหว้ที่หน้าหลุมศพ

ตู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังยื่นศีรษะเข้าไปใกล้ข้างกายม่ายเสี่ยวตงแล้วถาม “ท่านประธานฉางคนนี้เป็นใครเหรอครับ?”

ม่ายเสี่ยวตงกระซิบ “พี่ตู้ครับ ต่อไปสายตาของพี่จะต้องยาวไกลกว่านี้อีกหน่อยนะ ไม่อย่างนั้นวันไหนพระพุทธรูปองค์ใหญ่มายืนอยู่ตรงหน้าพี่ พี่ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร”

ตู้เหิงยิ่งงงเข้าไปใหญ่

ม่ายเสี่ยวตงโน้มตัวเข้าไปกระซิบ “ภรรยาของรองผู้ว่าการมณฑลหลินเจียง ฉินซงไป่ ประธานสมาคมสตรีเมืองฉางหยวน ฉางเหวินจิ่น”

พูดถึงตรงนี้ ตู้เหิงก็เข้าใจทั้งหมดแล้ว ไม่แปลกใจเลย ไม่แปลกใจเลยว่าครั้งที่แล้วที่โรงแรมวิมานค์ จางจงเฉินคนนั้นต่อหลิงโหยว ถึงกับเกือบจะโค้งตัวลงไปถึงพื้นแล้ว พูดถึงฉางเหวินจิ่นบางคนอาจจะไม่รู้จัก แต่ถ้าพูดถึงคุณหนูของกลุ่มบริษัทฉางมณฑลฉู่โจว ใครบ้างจะไม่รู้ โดยเฉพาะเมื่อเอ่ยถึงชื่อเสียงของภรรยาของฉินซงไป่คนนี้ ยิ่งทำให้คนเคารพเธอเจ็ดส่วน ฉินซงไป่คือใครล่ะ? นั่นคือหลานชายที่มีชื่อเสียงโด่งดังของท่านผู้เฒ่าฉิน

นี่ทำเอาตู้เหิงกับม่ายเสี่ยวตงงงไปตามๆ กัน หลิงโหยวสรุปแล้วกับตระกูลฉินมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่? ไม่เพียงแต่จะสามารถติดต่อกับท่านผู้เฒ่าฉินที่ปักกิ่งได้โดยตรง ยังสามารถทำให้ฉางเหวินจิ่นมาที่หลุมศพของคุณปู่ของตนเองกราบคารวะได้อีกด้วย นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ

คนสองสามคนมาถึงหน้าหลุมศพ หลิงโหยวจุดธูปสามดอกก่อนอื่นก็ยื่นให้ฉางเหวินจิ่น ส่วนหลิงอวิ๋นก็จุดธูปสามดอกยื่นให้ฉินเจียว

ฉางเหวินจิ่นรับธูปมา วางไว้ที่หน้าผากแล้วไหว้สามครั้ง “ท่านผู้เฒ่าหลิงคะ เหวินจิ่นพาบุตรสาวมาขอบคุณท่านต่อหน้าแล้วค่ะ” พูดจบ ก็พร้อมกับฉินเจียวปักธูปลงในกระถางธูป

จากนั้นก็ยืนไปอยู่ข้างหนึ่ง ม่ายเสี่ยวตงกับตู้เหิงเดินเข้ามาข้างหน้ารับธูปที่สองพี่น้องหลิงโหยวยื่นให้ ก็ไหว้สามครั้ง ปักธูปลงในกระถางธูปเช่นกัน

ตอนนั้นเองหลิงโหยวก็เห็นเว่ยซูหยางที่ยืนมองดูอยู่ไกลๆ แต่ยังคงไม่ได้เข้ามาใกล้ เขาก็รู้แล้วว่า เว่ยซูหยางมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดกับคุณปู่เป็นการส่วนตัว เขาจึงกล่าว “เสี่ยวอวิ๋น...พาแขกทุกท่านกลับไปพักที่ซานชีถังก่อน”

พูดจบ ก็ตะโกนเรียกผู้ใหญ่บ้านเว่ยต้าเป่าอีกครั้งหนึ่ง “ลุงต้าเป่าครับ”

เว่ยต้าเป่าได้ยินหลิงโหยวเรียกตนเอง เขาก็พูดไปพลางเดินมาทางนี้ “เสี่ยวโหยวเอ๊ย เป็นอะไรไป”

หลิงโหยวกล่าวก่อน “ลุงต้าเป่าครับ ทุกปีก็ต้องลำบากท่าน”

เว่ยต้าเป่าเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย “เธอนี่นะ พูดอะไรกัน? กับฉันยังจะมาเกรงใจอีก”

หลิงโหยวกล่าวต่อ “ผมอยากจะเชิญทุกคนทานข้าวที่สถานพยาบาล ท่านดู.....”

เว่ยต้าเป่าโบกมือ “นี่มันเรื่องอะไรกัน! เดี๋ยวฉันจะไปให้ป้าของเธอเรียกผู้หญิงในหมู่บ้านไปเตรียมอาหารที่ซานชีถัง”

หลิงโหยวโค้งคำนับเล็กน้อย “รบกวนลุงต้าเป่าแล้วครับ”

เว่ยต้าเป่าเป็นชาวนาที่ซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง ทำอะไรก็รวดเร็ว พยักหน้ากล่าว “ลำบากอะไรกัน เธอรีบไปต้อนรับแขกเถอะ เรื่องอาหารกลางวันไม่ต้องเป็นห่วง” พูดจบก็รีบเดินลงเขาไป

แต่หลิงโหยวก็ยังคงพูดกับหลิงอวิ๋น “เสี่ยวอวิ๋นเอ๊ย เธอกลับไปช่วยป้ากับน้าๆ หน่อยนะ”

หลิงอวิ๋นรับคำ กำลังจะลงเขาไป ส่วนฉินเจียวก็เรียกเธอไว้ “เดี๋ยวเสี่ยวอวิ๋น ฉันไปด้วย”

หลังจากฉินเจียวพูดจบก็มองดูหลิงโหยวกับฉางเหวินจิ่นแวบหนึ่ง หลิงโหยวเพิ่งจะกำลังจะห้าม อย่างไรเสียฉินเจียวก็เป็นแขก ไม่เหมือนกับครั้งที่แล้วที่มีเพียงพวกเขาสองคน ฉินเจียวทำอาหารก็ทำไปแล้ว ตอนนี้จะให้เธอมาทำงานบ้านของตนเองอีกก็ค่อนข้างจะพูดไม่ถูก แต่ฉางเหวินจิ่นกลับชิงกล่าว “ไปเถอะ”

ดังนั้นหลิงโหยวเพิ่งจะกำลังจะเอ่ยปาก ก็ถูกพูดขัดขึ้นมา ส่วนหลิงอวิ๋นกับฉินเจียวก็เดินเคียงข้างกันลงไปก่อน

ตอนนั้นเองหลิงโหยวก็ทำท่า “เชิญ” “คุณน้าฉางครับ พี่ชายทั้งสองท่านครับ กลับไปพักที่สถานพยาบาลของผมก่อนนะครับ”

รอจนกระทั่งทุกคนเดินลงเขาไป หลิงโหยวก็แสดงความขอบคุณต่อคนที่มาไหว้บางคนที่ผ่านไป และก็ชวนพวกเขาไว้ทานข้าวกลางวัน

เมื่อเดินไปถึงข้างกายของเว่ยซูหยางแล้ว หลิงโหยวกล่าว “คุณปู่เว่ยครับ เดี๋ยวผมจะมารับท่านนะครับ”

เว่ยซูหยางไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้า ก็เดินไปยังหน้าหลุมศพ