บทที่ 90: วันครบรอบวันเสียชีวิต (ตอนต้น)

วันจันทร์ หลูเจียฉี, ซินหราน, หวังอวี่สามคนออกเดินทางไปยังเมืองจิ่นชุนก่อน

ส่วนหลิงโหยวที่ได้ลาหยุดไว้แล้ว เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากขับรถไปซื้อของไหว้แล้ว ก็มาถึงโรงเรียนของหลิงอวิ๋น โทรหาเธอ “ออกมาเถอะ พี่มาถึงแล้ว”

หลังจากวางสายได้ไม่นาน ก็เห็นหลิงอวิ๋นสวมชุดสีดำเดินออกมา หลังจากขึ้นรถแล้วเธอก็ถาม “รถใครเหรอคะพี่”

หลิงโหยวสตาร์ทรถ ตบพวงมาลัย “ซื้อใหม่”

หลิงอวิ๋นมองไปรอบๆ ในรถ แล้วก็หัวเราะ “ดีจังเลย พี่ชายของหนูก็มีรถแล้ว”

หลิงโหยวหัวเราะ “ก็แค่เก่าไปหน่อย”

หลิงอวิ๋นส่ายหน้า “ที่ไหนกันคะ สำหรับหนูแล้ว รถจะดีแค่ไหน ก็ไม่มีคันไหนที่นั่งแล้วสบายใจเท่ากับนั่งอยู่ในรถของพี่ชายหรอกค่ะ”

พูดจบ ทันใดนั้นก็เอามือปิดปากแล้วหลุดหัวเราะออกมา “แต่ว่า พี่คะ พี่ยังจำได้ไหม ตอนเด็กๆ พี่แอบขี่จักรยานของคุณปู่พาหนูไป แล้วก็ตกลงไปในแม่น้ำเล็กๆ เกือบจะจมน้ำตายเลย คุณปู่ไล่ตามพี่ไปครึ่งหมู่บ้าน ก้นก็ถูกตีจนลายเลย”

หลิงโหยวก็คิดถึงเรื่องราวในอดีตนี้ขึ้นมาเช่นกัน อดที่จะยกมุมปากขึ้นมาไม่ได้ “ก็เลยทำให้เธอจนถึงตอนนี้ก็ยังกลัวน้ำว่ายน้ำไม่เป็น กลายเป็นเป็ดบกไปเลย”

แต่พอพูดถึงตรงนี้ ทั้งสองคนก็เงียบไป ในสมองต่างก็คิดถึงชายชราตัวไม่สูง ผมขาวทั้งศีรษะ อารมณ์ขันและก็ดื้อรั้นอยู่บ้างคนนั้นขึ้นมา นึกถึงภาพที่คุณปู่จูงมือหลิงโหยวข้างหนึ่ง หลังแบกหลิงอวิ๋น ขึ้นไปเก็บยาบนภูเขา, นึกถึงภาพที่คุณปู่กับหลิงโหยวจับปลาอยู่ในแม่น้ำเล็กๆ หลิงอวิ๋นซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ไม่กล้าเข้าไปใกล้, นึกถึงภาพที่คุณปู่ั่งอยู่หน้าโต๊ะตรวจโรค สองคนก็จัดยาห่อยา

ครู่ต่อมา หลิงโหยวก็ได้ยินเสียงสะอื้น หันไปก็เห็นหลิงอวิ๋นพิงอยู่ที่หน้าต่างรถใช้ผมบังหน้าไว้ ใช้ฟันกัดมือของตนเอง ฝืนทนไม่ให้ตนเองร้องไห้ออกมา

หลิงโหยวเห็นดังนั้นก็ขอบตาแดงก่ำ เอื้อมมือไปวางไว้ที่หลังของหลิงอวิ๋นแล้วลูบเบาๆ “อยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ อย่าฝืนทนไว้เลย”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด หลิงอวิ๋นก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป กอดแขนที่หลิงโหยวเอื้อมมาแล้วก็ร้องไห้โฮ “พี่คะ! หนูคิดถึงคุณปู่ค่ะ”

หลิงโหยวปลอบโยน “คุณปู่ก็จะคิดถึงเธอเหมือนกัน”

หลิงอวิ๋นส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่! ตาเฒ่าใจแคบคนนั้น แม้แต่ครั้งเดียวก็ไม่เคยมาเข้าฝันหนูเลย ตลอดสามปีมานี้ หนูหวังอยู่เสมอว่าท่านจะมาหาหนูในฝันบ้าง แต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้ง”

น้ำตาหยดหนึ่งของหลิงโหยวไหลลงมา ฝืนยิ้มออกมา “ใครว่าไม่ใช่ล่ะ พี่ก็ไม่เคยฝันถึงท่านเหมือนกัน”

รถวิ่งอยู่บนถนน วันนี้อากาศดีมาก แสงแดดสาดส่องลงบนใบหน้าของคนทั้งสองคน ทำให้หยดน้ำตาแห้งไป

ไม่นานก็ขับมาถึงหน้าบ้านพักของเว่ยซูหยางที่ชานเมือง ทั้งสองคนลงจากรถ

หลังจากกดกริ่งประตูแล้ว เว่ยซูหยางก็เปิดประตูด้วยตนเอง “เจ้าลิงสองตัว ปากจัดทุกทีเลย เข้าบ้านมากินข้าวเช้าก่อน”

แต่เพิ่งจะกำลังจะหันหลังกลับ ก็เห็นหลิงอวิ๋นที่มีร่องรอยคราบน้ำตาบนใบหน้า เว่ยซูหยางรีบถาม “โอ๊ย! เป็นอะไรไปยัยหนู ใครรังแกเธอ?”

พูดพลางก็มองไปที่หลิงโหยวด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

หลิงโหยวชะงักไป จากนั้นก็โบกมือติดๆ กัน “ไม่ใช่ผม”

เว่ยซูหยางทำหน้าบึ้ง “ไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครได้?”

แล้วก็หันไปมองหลิงอวิ๋น ก็รีบเปลี่ยนท่าทีทันที “รีบเข้ามาในบ้านเถอะยัยหนู”

พูดจบก็จูงมือหลิงอวิ๋นเข้าไปในบ้าน หลิงอวิ๋นนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ทำปากจู๋อย่างเศร้าใจ

ส่วนหลิงโหยวเพิ่งจะนั่งลง เว่ยซูหยางก็ตบโต๊ะแรงๆ หลิงโหยวตกใจจนยกก้นลุกขึ้นยืน แม้กระทั่งหลิงอวิ๋นก็ยังตกใจจนตัวสั่น

เว่ยซูหยางเห็นแล้วก็รีบยิ้มปลอบหลิงอวิ๋น “ตกใจใช่ไหม ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

แล้วเมื่อมองไปที่หลิงโหยวก็ทำหน้าบึ้งตึงแล้วกล่าว “เธอโตป่านนี้แล้ว ทำไมยังจะมารังแกน้องสาวของเธออีก”

หลิงโหยวอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา “ผมไม่ได้ทำนะครับคุณปู่เว่ย”

ตอนนั้นเองหลิงอวิ๋นก็เอ่ยปาก “พี่ชายของหนูไม่ได้รังแกหนูค่ะ”

เว่ยซูหยางมองดูคนทั้งสองคน “ถ้างั้นไม่ได้รังแก แล้วทำไมถึงทำให้น้องสาวของเราต้องร้องไห้ได้”

หลิงอวิ๋นทำปากจู๋แล้วกล่าวเสียงเบา “หนูก็แค่คิดถึงคุณปู่ของหนูค่ะ”

เว่ยซูหยางได้ฟังก็ถอนหายใจออกมา “เฮ้อ! นึกว่าเจ้าเด็กแสบคนนี้รังแกเธอเสียอีก ตาเฒ่าคนนั้นมีอะไรดีให้น่าคิดถึง”

ได้ฟังคำพูดนี้ หลิงอวิ๋นก็ไม่พอใจแล้ว “คุณปู่เว่ยคะ คุณ.....”

เว่ยซูหยางรีบหัวเราะ “ได้ๆๆ! คุณปู่เว่ยพูดผิดไปแล้ว”

หลิงอวิ๋นพูดถึงตรงนี้ก็มีน้ำตาคลอเบ้าแล้วถาม “คุณปู่เว่ยคะ ท่านไม่คิดถึงคุณปู่ของหนูเหรอคะ?”

เว่ยซูหยางหยิบตะเกียบคู่หนึ่งมาให้หลิงอวิ๋นแล้วยื่นให้ กล่าว “มีอะไรดีให้น่าคิดถึง ตาเฒ่าคนนั้นน่ารำคาญจะตายไป เดือนหนึ่งก็มีอยู่ยี่สิบวันที่ฝันถึงเขา ทุกครั้งก็บ่นไม่หยุด”

ได้ฟังคำพูดนี้ สองพี่น้องก็ไม่พูดอะไรแล้ว ดูท่าแล้วคุณปู่ไม่ใช่ว่าไม่มาเข้าฝัน ที่แท้ก็ไปเข้าฝันที่เว่ยซูหยางนี่เอง

หลังจากทั้งสามคนทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เว่ยซูหยางก็เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมไหมพรมสีดำ ข้างในสวมเสื้อสีขาวตัวหนึ่ง สวมหมวกสีดำใบหนึ่ง ในมือถือห่อกระดาษน้ำมันกับถุงอีกใบหนึ่ง ก็ออกจากบ้านไปพร้อมกับสองพี่น้องหลิงโหยว มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านอวิ๋นกั่ง

เมื่อรถขับมาถึงเขตแดนของอำเภอฟูเฟิง เว่ยซูหยางมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่าง กล่าว “ตั้งแต่ตาเฒ่าคนนั้นเสียชีวิตไป ฉันก็ไม่ได้มาที่นี่อีกเลย ไม่ใช่ว่าไม่อยากมา แต่เป็นเพราะไม่กล้ามา ที่น่าปวดใจที่สุดในโลกนี้ ก็ไม่มีอะไรเกินกว่ารสชาติของการเห็นของแล้วคิดถึงคน แต่ของยังอยู่คนจากไปแล้ว”

หลิงโหยวขับรถไป ครู่ใหญ่ต่อมาก็กล่าว “ผมคิดว่าคุณปู่ของผมมักจะไปหาท่านในฝัน ก็คงจะเป็นเพราะว่าท่านไม่ค่อยได้มาเยี่ยมท่านกระมัง ดังนั้นท่านถึงได้คิดที่จะไปเยี่ยมท่าน”

เว่ยซูหยางถอนหายใจลึกๆ แล้วพูดกับตัวเอง “มิตรภาพห้าสิบปีนะ จะไม่คิดถึงเธอได้อย่างไรกัน!”

เมื่อขับมาถึงหมู่บ้านอวิ๋นกั่งแล้ว หลิงโหยวก็จอดรถไว้ที่ตีนเขาที่ฝังศพของหลิงกว่างไป่ สองพี่น้องก็ประคองเว่ยซูหยางขึ้นไปบนภูเขาเล็กๆ ด้วยกัน

แต่เมื่อขึ้นไปถึงบนภูเขาแล้ว ภาพตรงหน้า ก็ทำเอาหลิงโหยวขอบตาแดงก่ำขึ้นมาในทันที

จะเห็นได้ว่ามีคนสามสี่สิบคน ตอนนี้กำลังไหว้หลุมศพของหลิงกว่างไป่อยู่ หน้าหลุมศพเต็มไปด้วยดอกไม้และของเซ่นไหว้ และก็มีธงเกียรติยศพิเศษที่มีพื้นสีขาวตัวอักษรสีดำอีกหลายสิบผืน

เมื่อหลิงโหยวเดินเข้าไป มีคนเห็นเขา กล่าว “เสี่ยวโหยวมาแล้ว” หลังจากฝูงชนสังเกตเห็นแล้ว ก็รีบกรูเข้ามาทันที

หลิงโหยวเดินเข้าไปโค้งคำนับให้ทุกคนอย่างลึกซึ้ง “ขอบคุณทุกท่านครับ ที่ยังคงจดจำวันครบรอบการเสียชีวิตของคุณปู่ของผมได้”

หลิงอวิ๋นก็มาถึงข้างกายของหลิงโหยว โค้งคำนับเช่นเดียวกัน

ทุกคนรีบยื่นมือมาห้ามสองพี่น้อง ตอนนั้นเองคุณลุงวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งก็กล่าว “เสี่ยวโหยว เสี่ยวอวิ๋น อย่าทำแบบนี้เลย ที่ควรจะพูดขอบคุณ คือพวกเราต่างหาก ถ้าไม่มีคุณหมอหลิง ชีวิตของฉันก็คงจะไม่มีแล้วเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน”

คุณป้าอีกคนหนึ่งก็เดินเข้ามากล่าว “ใช่แล้ว คุณหมอหลิงมีบุญคุณช่วยชีวิตฉันไว้ มาเยี่ยมท่าน ก็เป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

ส่วนชายวัยสิบกว่าที่แต่งตัวดีอีกคนหนึ่งก็เดินขากะเผลกเข้ามา “เด็กน้อย เธอยังจำฉันได้ไหม? สิบกว่าปีก่อน ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หมอที่โรงพยาบาลอำเภอบอกว่าขานี้รักษาไม่ได้แล้ว ต่อมาผ่านการแนะนำของคนอื่น ก็เป็นคุณหมอหลิงที่ต่อขาให้ฉัน ถึงได้ทำให้ตอนนี้ฉันไม่ใช่คนพิการ” พูดพลางก็ตบขาข้างที่ค่อนข้างจะกะเผลกของตนเองเบาๆ

หลิงโหยวพยักหน้า “คุณลุงฉีครับ ผมจำได้ครับ ตอนนั้นท่านก็ยังพักอยู่ที่บ้านของผมสักพักหนึ่งเลยนะครับ”

หลิงอวิ๋นก็กล่าวอย่างดีใจ “ก็คือคุณลุงที่ใช้หญ้าหางสุนัขสานตั๊กแตนให้หนู”

คุณลุงฉีที่ขากะเผลกคนนั้นกล่าว “เอ๊ะ! ฉันเอง เธอคือเสี่ยวหลิงอวิ๋นใช่ไหม? โตขนาดนี้แล้ว”

พูดพลางก็ถอนหายใจ “หลายปีมานี้ก็ไปทำธุรกิจอยู่ทางใต้ตลอด ปีๆ ก็บอกว่าไม่ยุ่งแล้วจะมาเยี่ยมคุณหมอหลิง แต่ปีๆ ก็ไม่ว่างเสียที ปีนี้ก็ยังโทรศัพท์กับญาติที่บ้านเกิดถึงได้รู้ว่าคุณหมอหลิงเสียชีวิตแล้ว ไม่ได้มาขอบคุณคุณหมอหลิงต่อหน้าอีกครั้ง กลายเป็นความเสียใจไปเลย”

หลิงโหยวปลอบโยน “คุณปู่ของผมอยู่บนสวรรค์ จะต้องสัมผัสถึงน้ำใจของท่านได้อย่างแน่นอนครับ”