บทที่ 89: การชี้นำการแก้ไขปรับปรุง

ทั้งสองคนกลับเข้าไปในฝูงชน ก็ได้ยินพวกเขายังคงเอะอะโวยวายกันอยู่ เหยียนชิวสือมีกำลังน้อย ตอนนี้มีปากก็พูดไม่ออก อธิบายร้อยปากก็ไม่เป็นผล ชาวบ้านก็ยืนกรานว่าเขาเป็นคนก่อมลพิษในลำน้ำ ชายชราที่คาบไปป์คนนั้นก็ยังคงยุยงส่งเสริม ปลุกปั่นอารมณ์ของชาวบ้านอยู่ตลอด

ตอนนั้นเองคนจากกรมสิ่งแวดล้อมและกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรมก็กล่าว “เหยียนชิวสือ คุณกลับไปกับพวกเราเพื่อให้ความร่วมมือในการสอบสวนหน่อยนะครับ”

“ใช่คุณทำหรือไม่ ตรวจสอบดูก็รู้แล้ว ก่อนอื่นพวกเราจะต้องทำการปิดโรงงานของคุณชั่วคราว คุณให้ความร่วมมือด้วยนะครับ”

เสียงของเหยียนชิวสือแหบแห้งอย่างรุนแรง “ท่านผู้นำครับ ปิดไม่ได้ครับ ตอนนี้ถ้าหยุดงาน ผมจะเสียหายมากเกินไปครับ”

คนจากกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรมกล่าวเสียงเข้ม “การให้ความร่วมมือในการสอบสวน เป็นหน้าที่ของพลเมืองทุกคน การให้ความร่วมมือในการสอบสวนของกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรม ก็เป็นความรับผิดชอบของทุกบริษัทของพวกคุณเช่นกัน ความจริงขาวดำ หลังจากสอบสวนแล้วจะให้ความเป็นธรรมกับคุณ”

ชายชราที่คาบไปป์คนนั้นได้ฟัง ก็พ่นควันออกมาคำหนึ่งแล้วตะโกน “ใช่ ถ้าแกไม่มีอะไรผิดปกติ แกจะกลัวการตรวจสอบเหรอ?”

ชาวบ้านก็ตามมาด้วยการโห่ร้องตาม แล้วก็เริ่มเอะอะโวยวายกันอีกครั้ง

ในตอนนั้นเอง ขบวนรถขบวนหนึ่งก็ขับเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในจำนวนนั้นมีรถคอสเตอร์ของคณะทำงานกำกับดูแลและชี้นำของสำนักงานสุขอนามัยรักชาติอยู่คันหนึ่ง หลิงโห่วมองไปยังหลูเจียฉีในฝูงชน เขาก็รู้แล้วว่าเป็นเขาและหวังอวี่ที่แจ้งให้กงปิ่งอี้ทราบ

ขบวนรถมาถึงหน้าฝูงชนอย่างรวดเร็ว หลูเจียฉีรีบวิ่งไปที่หน้ารถคอสเตอร์ของคณะทำงานตรวจสอบ รอคอยให้กงปิ่งอี้ลงจากรถ ส่วนบนรถของทางเมือง นายกเทศมนตรีเมืองจิ่นชุน หูเยี่ยนฮุยก็ลงจากรถด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

หูเยี่ยนฮุยกล่าวอย่างโมโหเสียงเบา “เกาฉวนของคณะกรรมการบริหารสวนอุตสาหกรรมซีหัวอยู่ไหน?”

เลขาธิการตอบกลับ “ผมโทรหาผู้อำนวยการเกาแล้วครับ เขาน่าจะมาถึงในไม่ช้าครับ”

หูเยี่ยนฮุยกัดฟันแล้วพ่นลมหายใจออกจากจมูก “ทำอะไรกัน? ต้องมาสร้างปัญหาให้ฉันตอนที่คณะทำงานตรวจสอบมาถึงด้วยเหรอ?”

พูดพลางก็ก้าวเท้าเข้าไปหากงปิ่งอี้สองสามก้าว เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ขอโทษแล้วกล่าว “ท่านอธิบดีกงครับ นี่...ทำให้ท่านต้องหัวเราะเยาะแล้วจริงๆ”

กงปิ่งอี้โบกมือ “อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลยครับ ท่านนายกเทศมนตรีหู ไปดูสถานการณ์ก่อนเถอะครับ”

ฝูงชนที่กำลังโต้เถียงกันไม่หยุด ตอนนี้เมื่อขบวนรถมาถึง ก็เงียบลงแล้ว พร้อมกับรถตำรวจอีกสองคันที่ตามมา ก็มีตำรวจสองสามนายลงมาคอยควบคุมสถานการณ์ และก็รักษาความปลอดภัยของผู้นำ

กงปิ่งอี้ไม่ได้เข้าไปในฝูงชน แต่กลับไปที่ริมลำน้ำก่อน มองดูน้ำที่ดำสนิทและกากผลไม้ที่กองเป็นภูเขาเล็กๆ ในใจก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เพราะว่านี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย น้ำที่ดำสนิทนี้ ไม่เหมือนกับที่กากผลไม้จะทำให้เกิดได้

ส่วนตอนนั้นซินหรานก็ถือของในมือเดินขึ้นไป “ท่านอธิบดีกงครับ”

จากนั้นก็อธิบายสถานการณ์ที่เขาและหลิงโหยวพบให้กงปิ่งอี้ฟังอย่างง่ายๆ หลังจากกงปิ่งอี้ได้ฟัง ก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้

ส่วนหูเยี่ยนฮุยตอนนี้กำลังปลอบโยนประชาชนอยู่ในฝูงชน ในตอนนั้นเอง รถเก๋งสีดำคันหนึ่งก็ขับเข้ามา รถยังไม่ทันจะจอดสนิท ก็มีชายวัยกลางคนร่างท้วมคนหนึ่งกระโดดลงมา “ท่านนายกเทศมนตรีหูครับ ท่านเลขาธิการเปาครับ”

หลังจากเปาฝูหรงเห็นชายคนนี้แล้วก็ก้มหน้าเดินเข้าไปกระซิบกล่าว “ผู้อำนวยการเกาครับ คุณทำอะไรกันครับ ในเวลาแบบนี้เกิดสถานการณ์ที่ร้ายแรงและเลวร้ายขนาดนี้ คุณยังจะมาถึงเป็นคนสุดท้ายอีก”

ชายคนนั้นหอบหายใจแรงๆ “ท่านเลขาธิการเปาครับ ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ เมื่อวานบ่ายผมยังตรวจสอบเยี่ยมเยียนอยู่เลย ตอนนั้นที่นี่ยังดีๆ อยู่เลยครับ”

เปาฝูหรงทำหน้าเคร่ง “คุณไปพูดกับท่านนายกเทศมนตรีหูกับผู้นำของคณะทำงานตรวจสอบเอาเองเถอะ”

“คณะทำงานตรวจสอบ?” ผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหาร เกาฉวน ได้ยินสามคำนี้เหงื่อเม็ดโตก็หยดลงมา

ตอนนี้ทั่วทั้งประเทศกำลังสร้างสุขอนามัย เมืองจิ่นชุนก็กำลังแย่งชิงที่จะเป็นกองหน้า ถ้าหากในตอนนี้ถูกคนของคณะทำงานตรวจสอบจับเป็นตัวอย่าง ผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารของตนเองก็คงจะสิ้นสุดลงแล้ว

เขาจึงรีบเข้าไปหา เดินไปถึงหน้าหูเยี่ยนฮุยแล้วก้มหน้าไม่กล้ามองหูเยี่ยนฮุยเลย “ท่านนายกเทศมนตรีครับ”

ตอนนั้นเองหูเยี่ยนฮุยก็มีไฟโกรธอยู่ในอก แต่เมื่อเกรงใจกงปิ่งอี้และชาวบ้านจำนวนมากที่อยู่ในที่เกิดเหตุ ก็ต้องกดความโกรธนี้ไว้ “ผู้อำนวยการเกาครับ อธิบายมาสิ”

เกาฉวนจะไปรู้วิธีอธิบายได้อย่างไร เขาได้รับโทรศัพท์ถึงเพิ่งจะรีบมา ตนเองก็ไม่รู้อะไรเลย เขากำลังพูดไม่ออกอยู่พอดี เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเหยียนชิวสือ เขาถาม “ท่านประธานเหยียนครับ นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?”

เหยียนชิวสือกล่าวด้วยเสียงแหบๆ “ผู้อำนวยการเกาครับ ผมไม่รู้ครับ นี่ไม่ใช่ผมทำครับ”

“ไม่ใช่แกทำแล้วใครทำ ที่สวนอุตสาหกรรมซีหัวนี้นอกจากโรงงานน้ำผลไม้ของแกแล้ว ยังมีที่อื่นอีกเหรอ?” ชายชราที่คาบไปป์คนนั้นก็ตะโกนเสียงดังอีกครั้ง

ทุกครั้งที่เขาพูดจบ ชาวบ้านก็จะโห่ร้องตามครั้งหนึ่ง

เกาฉวนตวาด “ทุกคนหยุดพูด”

แล้วก็มองดูชายชราที่คาบไปป์คนนั้นแล้วกล่าว “ผู้อำนวยการหม่าครับ คุณในฐานะผู้อำนวยการหมู่บ้านก็เป็นผู้นำแบบนี้เหรอครับ? ให้ชาวบ้านทุกคนกลับบ้านไป คณะกรรมการบริหารจะแก้ไขปัญหาให้ทุกคนเอง อย่ามามั่วสุมกันอยู่ที่นี่เลยครับ”

ผู้อำนวยการหม่าคนนั้นคาบไปป์แล้วทำเสียงขึ้นจมูก “แม่น้ำสายนี้เป็นชีวิตของคนแก่คนหนุ่มในหมู่บ้านเรา กลับบ้าน? ใครจะไปรู้ว่าพวกแกจะสมรู้ร่วมคิดกับนักธุรกิจหรือไม่”

เกาฉวนขึงตา “คุณ...คุณพูดอะไรของคุณ ผู้นำก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว คุณก็ยังเป็นสมาชิกพรรคผู้อำนวยการหมู่บ้านอยู่เลยนะ จะเป็นผู้นำที่ดีได้ไหม”

ขณะที่กำลังทะเลาะกันอยู่ หูเยี่ยนฮุยเห็นว่าไม่สามารถที่จะทำให้เรื่องบานปลายไปต่อหน้าคณะทำงานตรวจสอบได้อีกต่อไป เขาจึงกล่าว “พี่น้องชาวบ้านครับ ทุกคนกลับบ้านไปเถอะครับ เรื่องนี้ทางเมืองจะให้คำตอบกับพวกคุณเองว่าใครเป็นคนก่อมลพิษ ทางเมืองก็จะสืบสวนให้กระจ่าง ให้คำอธิบายกับพวกคุณ มั่วสุมกันอยู่ที่นี่ก็ไม่ใช่ทางออก”

พูดพลางก็พูดกับคนจากกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรมกับกรมสิ่งแวดล้อม “พาคุณเหยียนคนนี้ไป คือแซ่เหยียนใช่ไหม?”

เหยียนชิวสือพยักหน้า “ใช่ครับ ท่านผู้นำ ผมแซ่เหยียนครับ”

หูเยี่ยนฮุยกล่าวต่อ “ให้คุณเหยียนคนนี้ไปที่คณะกรรมการบริหาร ทำคำอธิบาย ให้ความร่วมมือในการสอบสวน”

พูดพลางก็แอบมองไปที่กงปิ่งอี้ที่อยู่ไม่ไกลแวบหนึ่ง

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด เจ้าหน้าที่ของกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรมที่อยู่ข้างๆ ก็อยู่ในการคุ้มกันของตำรวจ พาเหยียนชิวสือขึ้นรถไป

แม้ว่าชาวบ้านจะขัดขวางอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นผู้อำนวยการหม่าไม่พูดอะไรอีก ก็ไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอะไรมาก

ตอนนั้นเองหูเยี่ยนฮุยก็เดินไปที่ข้างลำน้ำข้างกายกงปิ่งอี้แล้วกล่าว “ท่านอธิบดีกงครับ ผมคิดว่านี่น่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน เมืองจิ่นชุนของเราให้ความสำคัญกับการสร้างสุขอนามัยอย่างยิ่ง ไม่น่าจะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ ให้เวลาเมืองเราสักหน่อย ผมจะสืบสวนให้กระจ่าง ก็...อย่าเพิ่งรายงานขึ้นไปเลยนะครับ”

กงปิ่งอี้ก็มองออกว่าตอนนี้มีอะไรแปลกๆ อยู่บ้าง เขาจึงกล่าว “ท่านนายกเทศมนตรีหูครับ เป็นการบริหารที่หละหลวมหรือว่ามีสาเหตุอื่น คุณกับผมต่างก็เป็นข้าราชการของมณฑลเจียงหนิง การตรวจสอบภายในก็เป็นเพียงเพื่อที่จะต้อนรับการตรวจสอบจากเบื้องบนได้ดียิ่งขึ้น ก็บอกตามตรงกับคุณเลยว่า ครั้งนี้พวกเราลงมาก็คือได้รับเรื่องร้องเรียนจากประชาชน บอกว่าที่สวนอุตสาหกรรมจิ่นชุนซีหัวมีมลพิษร้ายแรงเกิดขึ้น ผมก็ทำได้เพียงแค่พูดเท่านี้”

หันกลับไป กงปิ่งอี้กล่าวต่อ “วันนี้เป็นผมที่ลงมา ถ้าหากเป็นท่านรองผู้ว่าการหานหรือท่านเลขาธิการหลิวลงมา ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นผลลัพธ์แบบไหน”

หูเยี่ยนฮุยจะไปฟังไม่ออกได้อย่างไรว่า กงปิ่งอี้กำลังจะขอความกรุณาจากตนเอง เขาจึงประสานมือคารวะ “ท่านอธิบดีกงช่างเฉียบแหลม เมืองของเราจะต้องให้คำอธิบายที่น่าพอใจกับมณฑลแน่นอนครับ”

กงปิ่งอี้เดินไปทางหน้ารถไปพลาง แนะนำหลิงโหยว, ซินหราน, หลูเจียฉี, หวังอวี่สี่คนให้หูเยี่ยนฮุยรู้จัก “สองสามท่านนี้ คือสหายที่ยอดเยี่ยมสองสามคนในกลุ่ม งานชี้นำการแก้ไขปรับปรุงของเมืองจิ่นชุนต่อไป ก็ให้พวกเขาสี่คนมาทำแล้วกันนะครับ”

หูเยี่ยนฮุยลำบากใจ “ท่านอธิบดีกงครับ การแก้ไขปรับปรุงก็ไม่ต้องแล้วกระมังครับ”

กงปิ่งอี้โบกมือ “กฎของมณฑลครับ เมืองและอำเภอที่มีปัญหา จะต้องชี้นำการแก้ไขปรับปรุง ก็เพื่อผลงานของทั้งมณฑลด้วย! คุณก็อย่าทำให้ผมลำบากใจเลย”

พูดจบเมื่อเดินไปถึงหน้ารถก็เอ่ยปากกล่าว “ก็แค่ชี้นำครับ ก่อนที่ผลการสอบสวนเรื่องนี้จะกระจ่าง เอกสารก็จะไม่รายงานขึ้นไป”

หูเยี่ยนฮุยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้างั้นก็ได้ครับ ก็ให้ทุกท่านต้องลำบากแล้วนะครับ ทานข้าวที่เมืองนะครับ เตรียมไว้หมดแล้วครับ”

กงปิ่งอี้ปฏิเสธ “ข้าวก็ไม่ต้องทานแล้วครับ” พูดจบก็ขึ้นรถไป

หูเยี่ยนฮุยยังอยากจะรั้งไว้ เมื่อเห็นกงปิ่งอี้ขึ้นไปนั่งในรถแล้ว ท่าทีก็แข็งกร้าว ก็ได้แต่ต้องล้มเลิกไป

จากนั้นหูเยี่ยนฮุยและผู้นำเมืองจิ่นชุนอีกกลุ่มหนึ่งก็มองส่งกงปิ่งอี้และคนอื่นๆ ออกจากที่เกิดเหตุไป

ระหว่างทางกลับ กงปิ่งอี้กล่าว “เสี่ยวหลูครับ พวกคุณสี่คนกลับไปเตรียมตัวหน่อยนะ คุณต้องทำหน้าที่เป็นผู้นำ”

หลูเจียฉีแสดงท่าที “ครับ ท่านผู้นำ รับรองว่าจะต้องทำงานให้สำเร็จลุล่วงครับ”

เมื่อกลับมาถึงกรมสาธารณสุขเมืองอวี๋หยาง ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว ก็ได้มีการประชุมเรื่องนี้อีกครั้งหนึ่ง ตัดสินใจว่าหลิงโหยวสี่คนวันจันทร์หน้าก็จะเดินทางไปยังเมืองจิ่นชุนเพื่อประจำการชี้นำ

แต่วันอังคารเป็นวันครบรอบสามปีการเสียชีวิตของหลิงกว่างไป่ ดังนั้นหลิงโหยวจึงได้ขอลากับกงปิ่งอี้ รอถึงวันพุธตนเองค่อยเดินทางไปยังจิ่นชุนเพื่อสมทบกับอีกสามคนที่เหลือ

ตอนเย็น ที่หมู่บ้านซีเหยา เมืองจิ่นชุน รถยนต์แลนด์โรเวอร์สีดำคันหนึ่งจอดลงที่สี่แยกหน้าบ้านของผู้อำนวยการหมู่บ้าน หม่าอวี่เถียน

หม่าอวี่เถียนคาบไปป์ สวมเสื้อคลุมชุดจงซานสีน้ำเงินที่เก่าจนซีด ศีรษะที่ล้านอย่างรุนแรงสวมหมวกสีดำใบหนึ่งเดินออกมา

ดึงประตูรถแล้วก็นั่งลงที่เบาะหลัง ชายที่อยู่ข้างๆ กล่าวอย่างไม่พอใจ “พี่ใหญ่ครับ คุณทำอะไรกันครับ? ทำไมถึงเป็นโรงงานน้ำผลไม้?”

หม่าอวี่เถียนสูบไปป์ไปคำหนึ่งแล้วกล่าว “แกเร่งขนาดนั้น ฉันจะไปทำอะไรได้? พอดีชิ่งจื่อกับซานหลิวจื่อไปสกัดรถบรรทุกที่บรรทุกกากผลไม้จากต่างถิ่นคันหนึ่งบนถนนอำเภอ ก็ได้แต่ต้องเทลงแม่น้ำไปก่อนเพื่อปกปิด”

พูดจบก็หันไปมองชายคนนั้นแล้วกล่าว “ไปบอกพี่รองของแกนะว่า เราหยุดงานกันก่อนเถอะ ครั้งนี้ทางเมืองน่าจะต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวด ถ้าหากพบโรงงานเหล็กของเราจริงๆ พวกเราสามพี่น้อง ก็จะเดือดร้อนกันหมด”

ชายคนนั้นสีหน้าดูไม่ดีเลย “เจ้านายของพี่รอง ต้องการให้เขาทำงานระยะแรกให้เสร็จภายในสิบวัน ตอนนี้ถ้าหยุดงาน เขาถ้าหากไม่สามารถส่งของได้ทัน ถูกเจ้านายของเขารู้ว่าเหล็กที่เขาซื้อมาล้วนแต่เป็นของที่พวกเราหลอมเอง ผลลัพธ์จะยิ่งร้ายแรงกว่าการถูกทางเมืองตรวจสอบพบเสียอีก”

แล้วก็มองดูหม่าอวี่เถียนแล้วกล่าว “พี่ใหญ่ครับ หรือว่า.....ก่อเรื่องใหญ่ๆ สักหน่อย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทางเมืองดีไหมครับ!”

หม่าอวี่เถียนตกใจ “แกหมายความว่าอย่างไร?”

ในดวงตาของชายคนนั้นมีแสงเย็นวาบผ่านไป “พี่ใหญ่ไม่ต้องไปสนใจก่อนแล้วกัน ถึงตอนนั้นฉันจะติดต่อพี่เอง”