บทที่ 103: เลขานุการ

ฉู่จื่อเจี้ยนดื่มชาไปอึกหนึ่ง วางถ้วยชาลงแล้วกล่าว “เสี่ยวหลิงเอ๊ย สหายหนุ่มอย่างเธอคนนี้ไม่เลวเลยนะ สายตาของฉันมองคนแม่นยำมาก เป็นคนที่มีแวว เธอก็คงจะเห็นแล้วว่า ฉันขาดเลขานุการอยู่คนหนึ่ง”

ก่อนหน้านี้ฉู่จื่อเจี้ยนเคยมีเลขานุการคนหนึ่งที่ใช้มานานกว่าสิบปี แต่ต่อมาเขาก็รู้สึกว่าตนเองอายุมากแล้ว อาศัยจังหวะที่ตอนนี้ยังพอจะมีพลังอยู่บ้าง ก็ได้จัดหาตำแหน่งที่มีอำนาจที่แท้จริงให้เลขานุการไป ก็ไม่เสียแรงที่คนอื่นตามตนเองมาสิบกว่าปีนี้ ครึ่งปีที่ผ่านมานี้ ในกรมก็ได้จัดหาคนให้สองคน แต่ก็ยังคงรู้สึกว่าขาดอะไรไปบางอย่าง ไม่ขาดความหลักแหลม ก็ขาดความละเอียดรอบคอบ ดังนั้นเขาจึงไม่ให้คนมาจัดหาอีกต่อไป อย่างไรเสียบางงานก็ยังมีห้องทำงานทางนั้นไปทำ แต่ช่วงนี้ผ่านการทำความรู้จักกับหลิงโหยว เขาก็เกิดความคิดขึ้นมา อย่างแรกหลิงโหยวคนนี้หัวไว ทำงานรอบคอบ อย่างที่สองก็ยังเป็นคนของท่านเลขาธิการซ่าง ตนเองก็ถือว่าสามารถที่จะได้เปรียบคนอื่นได้ ดังนั้นวันนี้จึงได้เรียกหลิงโหยวมา

หลิงโหยวได้ฟัง ในใจก็ตกใจอยู่บ้าง เขาไม่คิดเลยว่า ฉู่จื่อเจี้ยนจะมีความคิดที่จะให้ตนเองมาเป็นเลขานุการให้เขา แต่สำหรับการจัดแจงเช่นนี้ เขาย่อมไม่เต็มใจที่จะยอมรับอยู่แล้ว อันที่จริงแล้วถ้าหากเปลี่ยนเป็นคนทั่วไป นี่ก็ย่อมต้องเป็นตำแหน่งที่อ้วนพีอย่างยิ่ง เลขานุการของผู้อำนวยการกรมสาธารณสุขมณฑล ย่อมต้องเป็นบุคคลที่สามารถจะเดินกร่างไปทั่วทั้งระบบสาธารณสุขของมณฑลเจียงหนิงได้เลยทีเดียว แต่สำหรับหลิงโหยวแล้ว นี่กลับเป็นพันธนาการ เป็นเครื่องผูกมัด ทันทีที่ตนเองยอมรับ ก็จะนับจากนี้ไปได้แต่ต้องรับใช้ฉู่จื่อเจี้ยนโดยเฉพาะแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

เขาจึงลำบากใจ “ท่านอธิบดีฉู่ครับ ผมคนนี้ก่อนที่จะเข้าระบบราชการ ก็เป็นแค่หมอเท้าเปล่า นิสัยก็เคยตัวกับความอิสระ นั่งทำงานในห้องทำงานไม่ติดหรอกครับ”

ที่มุมคิ้วของฉู่จื่อเจี้ยนเห็นได้ชัดว่าค่อนข้างจะไม่พอใจ เพราะว่าเขาไม่คิดเลยว่าหลิงโหยวไม่น่าเชื่อว่าจะปฏิเสธตนเอง