บทที่ 119 ขี้เกียจ

เตียวหย่งกุ้ยเดินออกมาแล้วก็ตบหน้าผากตัวเอง เขาคิดว่าทำไมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้ เมื่อคืนเขาอยู่เล่นไพ่นกกระจอกกับเจียว่านเสียงจนเกือบเช้า ทำให้ลืมเรื่องนี้ไปจนหมด

เขาจึงรีบโทรศัพท์หาเจ้าหน้าที่คนหนึ่งในสำนักงาน เมื่อทราบสถานการณ์แล้ว เจ้าหน้าที่บอกว่าอาคารที่พักของเจ้าหน้าที่ในตำบลตอนนี้เต็มหมดแล้ว และบ้านพักที่มีจำกัดนี้ เจียว่านเสียงได้ยึดไปถึงสี่ห้อง ห้องหนึ่งสำหรับเขาและภรรยา อีกห้องสำหรับพ่อแม่ของเขา อีกห้องสำหรับลูกชายใช้จัดงานแต่งงาน แม้ว่าลูกชายจะไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ก็ยังคงยึดไว้ ส่วนอีกห้องหนึ่ง เจียว่านเสียงกันไว้ใช้เล่นไพ่นกกระจอกโดยเฉพาะ ซึ่งเตียวหย่งกุ้ยก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งด้วย ตอนนี้ที่เหลืออยู่เพียงแห่งเดียวก็คือที่พักของนายกเทศมนตรีคนก่อน เสิ่นฝาน ที่ว่างไว้เพราะทุกคนถือว่ามันเป็นสถานที่อัปมงคล

เตียวหย่งกุ้ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับเจ้าหน้าที่ว่า “ไปทำความสะอาดห้องที่เสิ่นฝานเคยอยู่ให้เรียบร้อย รีบหน่อยนะ”

เมื่อวางสายแล้ว เขาก็เดินกลับเข้าไปในห้องแล้วยิ้ม “ท่านนายกฯ ครับ ผมได้ให้คนไปเอาลูกกุญแจแล้ว อีกสักครู่จะพาท่านไปที่พักครับ”

หลิงโหยวจิบน้ำแล้วพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร