บทที่ 118 เพื่อความฝัน

ทั้งสองคนเดินไปด้วยกัน หลิงโหยวก็ดูแผนงานที่หลี่เซียงเขียนมาไปพลางๆ ซึ่งในนั้นมีการอธิบายสถานการณ์จริงของชาวบ้านในหมู่บ้านเถาหยวนและแผนการพัฒนาเกษตรกรรมในอนาคตไว้อย่างครบถ้วน

หลิงโหยวเหลือบมองชายหนุ่มที่ดูใสซื่อแต่สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่อยู่ข้างๆ เขารู้สึกว่าในตำบลหลิวซานที่ทำให้เขาผิดหวังราวกับมีเมฆดำปกคลุมอยู่ กลับมีแสงแห่งความหวังส่องลอดเข้ามา

“ความคิดดีมาก แผนการก็รอบคอบ แถมยังสำรวจมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนด้วย แผนงานนี้มีโอกาสเป็นไปได้สูงเลยนะ” หลิงโหยวใส่เอกสารกลับเข้าไปในแฟ้ม แต่ไม่ได้คืนให้หลี่เซียง เขากลับถือมันไว้ในมือแล้วเอาไปไพล่หลัง

ทั้งสองคนเดินไปตามสายลมในฤดูใบไม้ร่วง จนกระทั่งถึงสะพานเล็กๆ แห่งหนึ่ง มองดูแม่น้ำข้างใต้ที่ไหลเอื่อยๆ

หลี่เซียงชี้ไปที่แม่น้ำแล้วกล่าวว่า “ตามที่ผมกับท่านนายกฯ เสิ่นสำรวจมา ทั้งตำบลหลิวซานเหมาะกับการพัฒนาเกษตรกรรมอย่างมากครับ แต่ผู้นำคนอื่นๆ ในตำบลเห็นว่าตำบลอื่นได้เงินจากการดึงโรงงานอุตสาหกรรมเข้ามาและชาวบ้านก็ได้รับเงินค่าชดเชยที่ดินด้วย ก็เลยมุ่งมั่นที่จะพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างเดียว เจ้าหน้าที่ตำบลก็ไม่ทำอะไรอื่นเลย นอกจากวิ่งเข้าหาการลงทุนเหมือนกับพนักงานขายของบริษัทเอกชน ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ดึงโรงงานมาได้แค่แห่งเดียว แต่โรงงานนั้นมาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อมไม่ได้เลย ทำให้แม่น้ำที่เคยใสสะอาดกลายเป็นอย่างที่เห็น แล้วโรงงานก็ปิดตัวลง เจ้าของก็หนีไป เหลือแต่ซากที่เน่าเฟะ”