บทที่ 117 หลี่เซียง

หลิงโหยวเอามือไพล่หลังเดินกลับจากอาคารนั้นเข้ามาในลานที่ทำการพรรคประจำตำบลและที่ทำการรัฐบาลประจำตำบล ลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านทำให้หลิงโหยวรู้สึกหนาวสั่น และในท้องก็รู้สึกปั่นป่วน แม้ว่าเขาจะใช้การฝังเข็มเพื่อระงับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ได้ แต่ก็ยังไม่สามารถระงับความแสบร้อนของเชาเตาจึได้

เขาจึงเดินไปพิงต้นไม้ข้างทางเพื่อบรรเทาอาการ

ในตอนนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งขี่จักรยานเข้ามาในลาน เมื่อเห็นหลิงโหยวที่อยู่ข้างต้นไม้ เขาก็รีบลงจากจักรยานและเดินเข้าไปถามว่า “สหาย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”

หลิงโหยวเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้น เห็นเขาอยู่ในวัยยี่สิบต้นๆ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดและแว่นตา ดูเป็นคนสุภาพอ่อนโยน

เขาจึงโบกมือแล้วตอบกลับไปว่า “โอ้ ผมไม่เป็นไรครับ”