บทที่ 123 หมอนที่มาถึงหน้าประตู

หลิงโหยวหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้งและยิ้มให้เสี่ยวติง “ทำไมผู้ชายตัวโตอย่างนายถึงได้ทำตัวเหมือนผู้หญิงเลยล่ะ ทำตัวสบายๆ ไม่ต้องเกร็งหรอกน่า”

เสี่ยวติงยิ้มอย่างเขินอาย “ผมไม่เคยอยู่กับผู้นำตามลำพังเลยครับ เลยรู้สึกประหม่าหน่อย”

หลิงโหยวหัวเราะ “เราอายุคงใกล้เคียงกัน ที่นี่ไม่มีผู้นำหรอกน่า แล้วนี่ก็ไม่ใช่เวลาทำงานด้วย ทำตัวตามสบายเถอะ”

พูดพลางก็ใช้ตะเกียบชี้ไปที่บะหมี่ของตัวเอง “นายกินข้าวมาหรือยัง”

เสี่ยวติงตอบ “ยังไม่ได้กินครับ อ๊ะ! กินแล้วครับ” เขาตอบออกมาสองอย่างในประโยคเดียว