บทที่ 124 หมู่บ้านเถาหยวน

เช้าวันต่อมา หลิงโหยวเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าลานที่ทำการรัฐบาล ก็เห็นหลี่เซียงยืนอยู่ข้างจักรยานรออยู่แล้ว

หลิงโหยวโบกมือทักทาย “ทำไมนายมาเร็วขนาดนี้”

หลี่เซียงหันมามอง ใบหน้าของเขาเผยความดีใจ แล้วเข็นจักรยานเดินเข้ามาสองสามก้าว “อรุณสวัสดิ์ครับท่านนายกฯ หลิง”

เมื่อเดินมาถึงหน้าหลิงโหยวก็กล่าวต่อ “ผมตื่นเช้าครับ เลยมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย”

หลิงโหยวเหลือบมองสีหน้าและขอบตาที่ดำคล้ำของหลี่เซียง เขานึกในใจว่าหลี่เซียงคงไม่รู้ว่าเขาเป็นแพทย์แผนจีน ดูจากสภาพแล้วเขารู้ว่าหลี่เซียงไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืน ใบหน้าซีดเซียวและร่างกายอ่อนแอ