บทที่ 125 ใช้วิธีคลี่คลายไม่ใช่อุดกั้น

ดังนั้นเขาจึงตบบ่าหลี่เซียง หลี่เซียงที่กำลังจะโต้เถียงต่อก็เห็นความหมายจากท่าทางของหลิงโหยวแล้วไม่พูดอะไรอีก เขาก้าวเข้าไปในร้านขายของชำและซื้อน้ำแร่มาสองขวด

จากนั้นเขาก็พูดกับผู้สูงอายุหลายคนว่า “คุณปู่คุณย่าครับ ทุกคนมีความเห็นอะไรสามารถไปหาเจ้าหน้าที่ในคณะกรรมการหมู่บ้านได้เลยนะครับ อย่ามาพูดคุยกันเองอย่างส่วนตัวเลยครับ”

ว่าแล้วเขาก็พาหลิงโหยวเดินจากไป

เมื่อเดินออกมาไกลพอสมควร หลิงโหยวก็จิบน้ำแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

หลี่เซียงพูดด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวังเล็กน้อยว่า “เมื่อกี้ผมบอกท่านแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าชาวบ้านส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านก็มีแต่คนแก่กับเด็กๆ ไม่มีทางที่จะทำงานในไร่นาได้ ดังนั้นหนึ่งเดือนที่แล้วจึงมีการประชุมในตำบล และท่านเลขาฯ เจียก็เสนอให้เจ้าหน้าที่ในหมู่บ้านต่างๆ ช่วยชาวบ้านเก็บเกี่ยวพืชผลในฤดูใบไม้ร่วง และเมื่อคนแก่ในหมู่บ้านได้ยินว่ามีนโยบายนี้ หลายคนก็ถึงกับโทรไปบอกลูกหลานที่ไปทำงานข้างนอกว่าไม่ต้องกลับมาแล้ว เพราะรัฐบาลจะส่งคนมาช่วยเก็บเกี่ยว ทำให้ลูกหลานพวกเขาสามารถทำงานได้อย่างสบายใจ แต่เจ้าหน้าที่ในหมู่บ้านของเรามีไม่กี่คนเท่านั้น การจะเก็บเกี่ยวให้แต่ละบ้านก็ใช้เวลาหลายวัน ทำให้เก็บเกี่ยวไม่ทันเลยครับ แถมพวกเขายังไม่ยอมรับการจับฉลากที่พวกเราจัดขึ้นด้วย บอกว่าไม่ยุติธรรมอย่างที่ท่านเห็นเมื่อกี้เลยครับ”