บทที่ 127 เส้นทางที่ขรุขระและยาวไกล

รถแทรกเตอร์คันหนึ่งนำหน้ารถเบนซ์ไปอย่างช้าๆ จนกระทั่งถึงสำนักงานคณะกรรมการหมู่บ้าน เมื่อลงจากรถแล้ว ฉินเจียวยังคงรู้สึกแปลกใหม่และสนุกสนาน แต่สำหรับจินขุยอานที่เคยชินกับความสบายและเริ่มมีอายุแล้ว กลับรู้สึกปวดเอวและปวดขาไปทั้งตัว ราวกับกระดูกจะหลุดออกจากกัน

หลิงโหยวช่วยพยุงพวกเขาลงจากรถแทรกเตอร์ จากนั้นก็รีบเดินตามหลี่เซียงเข้าไปในสำนักงานคณะกรรมการหมู่บ้าน

หลี่เซียงเชิญทุกคนนั่งและไปรินน้ำให้พวกเขา หลิงโหยวกล่าวทักทาย “ผู้จัดการจิน เหนื่อยหน่อยนะครับ”

จินขุยอานใช้มือหนึ่งเท้าเอว ส่วนอีกมือหนึ่งโบกไปมา “ไม่เป็นไรครับท่านนายกฯ หลิง ไม่เป็นไรเลยครับ”

ฉินเจียวมองจินขุยอานอย่างรังเกียจแล้วกล่าวว่า “ฉันว่าแล้วเชียวว่าคุณจะตามมาทำไม”