บทที่ 135 ขวัญกำลังใจ

หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็วางตะเกียบลง หลิงโหยวกล่าวว่า “ทุกคนในที่นี้มาที่ตำบลหลิวซานก่อนผม ผมได้มาอยู่ที่นี่ไม่กี่วันก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ของที่นี่ได้แล้วครับ มีปัญหามากมาย ไม่ว่าจะเป็นความยากจน, การเดินทางที่ไม่สะดวก, การศึกษาที่ล้าหลัง และปัญหาอื่นๆ ที่พบเห็นได้บ่อยครับ ผมมาจากมณฑลเจียงหนิง ผมก็เติบโตในหมู่บ้านมาเหมือนกันครับ แต่เมื่อเทียบกับตำบลหลิวซานของเราแล้ว มันดีกว่ามากครับ”

ทุกคนได้ฟังก็ก้มหน้าลง หลิงโหยวถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า “แล้วเศรษฐกิจของมณฑลเหอตงของเราแย่กว่ามณฑลเจียงหนิงไหมครับ? ไม่เลยครับ เศรษฐกิจของมณฑลเหอตงดีกว่ามณฑลเจียงหนิงมาก แล้วเมืองอวี้ชวนแย่ไหมครับ? ถึงแม้ว่าในบรรดาเมืองต่างๆ ของมณฑลเหอตง เมืองอวี้ชวนจะค่อนข้างล้าหลัง แต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แล้วอะไรที่แย่จริงๆ ล่ะครับ? ก็คือตำบลของเรา ตำบลหลิวซานของเรามีประชากรกว่าห้าหมื่นคน แต่ตอนนี้ประชากรที่อาศัยอยู่ถาวรเหลือเพียงสามหมื่นกว่าคน ผมพูดถูกใช่ไหมครับ”

หลิงโหยวหยุดไปครู่หนึ่ง ทุกคนก็พยักหน้าพร้อมกัน หลิงโหยวพูดต่อว่า “ทำไมคนถึงได้น้อยลงเรื่อยๆ ล่ะครับ? สาเหตุหลักก็มาจากเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ใช่ไหมครับ? ผู้ใหญ่หาเงินไม่ได้ เด็กไม่ได้รับการศึกษา คนแก่ไม่ได้รับการเลี้ยงดู นี่คืออะไรครับ? นี่คือสิ่งที่พวกเราในฐานะเจ้าหน้าที่ระดับรากหญ้าพูดกันอยู่ทุกวัน นั่นก็คือ ‘ชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน’ ครับ ถ้าหากไม่สามารถรับประกันชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนได้ นั่นก็คือความล้มเหลวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเราในฐานะเจ้าหน้าที่ครับ”

ในตอนนั้น หวงกั๋วเทาถอนหายใจ “ใช่แล้วครับ ผมรู้สึกละอายใจจริงๆ ครับ”

หลิงโหยวพูดต่อว่า “สหายทั้งหลาย ตอนนี้ผู้นำตำบลที่นำโดยเลขาฯ เจียกำลังผลักดันการดึงดูดการลงทุน ซึ่งเป้าหมายของการทำงานนี้ผมก็พอจะทราบอยู่บ้างครับ นั่นก็คือการยึดที่ดินและบ้านของชาวบ้าน เพื่อมอบเงินชดเชยค่าที่ดินให้กับชาวบ้าน ซึ่งมันดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ดีนะครับ เพราะชาวบ้านจะได้รับเงินก้อนหนึ่ง แต่ในอนาคตล่ะครับ? ในช่วงสามถึงห้าปี ชาวบ้านอาจจะมีเงินใช้ แต่ในอีกสิบปีข้างหน้าล่ะครับ? ผมกล้ารับประกันเลยว่าถ้าโครงการนี้ประสบความสำเร็จจริงๆ อีกสิบปีข้างหน้า ตำบลหลิวซานจะกลายเป็นตำบลร้างครับ ชาวบ้านจะค่อยๆ ย้ายออกจากที่นี่ไปเรื่อยๆ”