บทที่ 136 โอกาส

หลังจากหลิงโหยวลงจากตึก รถออฟโรดก็จอดรออยู่ที่หน้าอาคารแล้ว ครั้งนี้หลิงโหยวไม่ได้พาลู่เหยามาด้วย แต่ขึ้นรถเอง เมื่อมาถึงหน้าประตูรั้ว หลิงโหยวก็กล่าวว่า “จอดสักครู่ครับ รอคน”

ประมาณเจ็ดแปดนาทีต่อมา ก็เห็นหลี่เซียงปั่นจักรยานมาด้วยเหงื่อท่วมตัว หลิงโหยวลดกระจกลงแล้วตะโกนว่า “ช้าๆ ไม่ต้องรีบครับ จอดรถไว้ในลานแล้วขึ้นมาเลย”

หลี่เซียงได้ยินดังนั้นก็รีบจอดจักรยานไว้ในที่ที่ปลอดภัย แล้วหันกลับมาถือกระเป๋าเอกสารวิ่งไปที่รถ แล้วเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ

หลิงโหยวหัวเราะ “ไม่ต้องรีบครับ แขกเพิ่งจะขึ้นเครื่องที่มณฑลเจียงหนิง เวลามีเหลือเฟือครับ”

หลี่เซียงหอบเล็กน้อยแล้วหัวเราะ “ไม่ได้ครับ ไม่ได้ จะปล่อยให้การไปรับผู้เชี่ยวชาญต้องล่าช้าเพราะผมไม่ได้ครับ”