บทที่ 137 ผู้ว่าฯ เชิญพบ

รถขับไปเรื่อยๆ ไม่นานก็มาถึงถนนหน้าตำบล เหยียนชิวสือมองถนนที่อยู่ตรงหน้าและรู้สึกมึนหัวจนแทบจะหมดสติ เขาก็ได้แต่หัวเราะอย่างขมขื่นในใจว่า: ท่านนายกฯ หลิงช่างลำบากจริงๆ ตำบลนี้มันแย่กว่าที่ตัวเองจินตนาการไว้เสียอีก

หลี่เซียงที่นั่งอยู่ที่เบาะหน้ากำลังจับมือจับที่อยู่เหนือหน้าต่างรถแน่น เขาเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างมาก เขานึกในใจว่าถนนในตำบลยังดีอยู่ แต่ถนนที่จะไปที่หมู่บ้านเถาหยวนมันยิ่งแย่กว่านี้อีก เขาเลยกลัวว่าเหยียนชิวสือจะหันหลังกลับไปที่มณฑลเจียงหนิงเลยจริงๆ

แต่หลิงโหยวกลับคุ้นชินกับถนนที่ขรุขระนี้แล้ว เขานั่งอยู่บนเบาะโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน เขารู้ว่าการยอมรับความเป็นจริงคือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง ถนนเส้นนี้อาจจะแย่ แต่ก็เป็นสถานการณ์จริงของตำบลหลิวซานที่ไม่มีใครสามารถปิดบังได้ สิ่งที่เขาต้องทำก็คือการเปลี่ยนแปลงมัน เพื่อให้ทุกคนที่เคยดูถูกถนนเส้นนี้ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงในอนาคต

รถไม่ได้จอดในตำบล แต่ขับตรงไปยังหมู่บ้านเถาหยวนทันที

เมื่อมาถึงหน้าสำนักงานคณะกรรมการหมู่บ้าน รถก็จอดลง สามคนก็ลงจากรถ หลิงโหยวหัวเราะ “ผู้จัดการเหยียน ลำบากท่านแล้วนะครับ”