บทที่ 156 หลินหยวน

เมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้น เสียงของหลินเจียซิ่นก็รู้สึกตื่นเต้น “ท่านพ่อ”

หลินหวยเจียงได้ยินแล้วก็มองหลินเจียซิ่น จากนั้นก็ใช้มือที่ขยับได้โบกสองครั้ง แล้วพยักหน้าให้เขา หมายความว่า: ไม่ต้องกังวล ฉันไม่เป็นไร

เมื่อหลินเจียซิ่นเห็นภาพนี้ในใจของเขาก็รู้สึกเหมือนกับยกภูเขาออกจากอก และในขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก ใช่แล้ว พ่อของเขาอายุแปดสิบกว่าปีแล้ว เมื่อเขาได้รับโทรศัพท์จากพี่เลี้ยงในเช้าวันนี้ว่าพ่อล้ม เขาก็รู้สึกตกใจมาก แม้แต่คนที่มีความสามารถในการเก็บซ่อนความรู้สึกอย่างเขาก็เกือบจะล้มลงไปนั่งบนเก้าอี้ จากนั้นเขาก็รีบกลับมาจากเมืองหลวงทันที และเมื่อเห็นพ่อที่ขยับตัวไม่ได้และพูดไม่ได้ เขาในฐานะลูกชายก็เจ็บปวดใจไม่แพ้กัน

แต่ด้วยสถานะของเขาทำให้เขาต้องเก็บซ่อนอารมณ์นี้ไว้ เขาอดกลั้นความสับสนวุ่นวายภายในใจมาตลอดจนถึงตอนนี้

และในตอนนี้เขาก็ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป เมื่อเห็นว่าพ่อของเขาส่งสัญญาณให้ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องนอนไปที่หน้าต่างของทางเดิน เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ แต่ควานหาเท่าไหร่ก็หาไฟแช็กไม่เจอ เขายังคงคาบบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไฟเอาไว้ ถอดแว่นตาออก เช็ดน้ำตา แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง พ่นลมหายใจออกมาอย่างลึกๆ