บทที่ 157 ฉันลอยเคว้งมานานแล้ว

ในขณะนั้นเอง หลิงโหยวก็คิดถึงเรื่องราวในอดีตเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ แล้วกล่าวว่า “เมื่อตอนที่ปู่ยังมีชีวิตอยู่ เขาไม่เคยพูดถึงท่านเลย ดังนั้นผมจึงไม่รู้เลยว่าท่านมีความสัมพันธ์แบบนี้กับปู่”

เย่เปี่ยนโจวก้มหน้าลง “ตอนที่เขาจากไป เขามีทั้งความโกรธและความแค้น อาจเป็นเพราะเขาโกรธที่ฉันไม่ได้ปกป้องเขา แต่สถานการณ์ในตอนนั้นมันซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้มาก แม้จนถึงวันนี้ฉันก็ไม่สามารถอธิบายให้ใครฟังได้ ดังนั้นถ้าเขาอยากจะเกลียดฉัน ก็ให้เขาเกลียดไปเถอะ”

แต่หลิงโหยวกลับส่ายหัว “ไม่ครับ ปู่ไม่ได้เกลียดท่านหรอกครับ”

เย่เปี่ยนโจวเลิกคิ้วมองหลิงโหยว “โอ้?”

หลิงโหยวกล่าวต่อว่า “ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ ปู่เคยเมาแล้ววาดภาพไว้ภาพหนึ่ง ในภาพนั้นเป็นป่าที่เขียวชอุ่ม มีแม่น้ำเล็กๆ ไหลผ่านอยู่ข้างใต้ป่า มีชายหนุ่มสองคนนั่งเล่นหมากรุกอยู่บนพื้นหญ้า และมีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนเรือเล็กๆ แล้วยิ้มมองดูพวกเขา ผมรู้แค่ว่าคนที่เล่นหมากรุกคือปู่ของผมกับคุณปู่เว่ยซูหยาง แต่ชายชราที่พายเรืออยู่นั้น ผมไม่เคยรู้เลยว่าเขาเป็นใคร ผมเคยถามปู่ว่าคนนี้คือใคร ปู่ก็แค่ถอนหายใจแล้วบอกว่าวาดเล่นๆ แต่พอวันนี้ผมได้พบท่าน ผมคิดว่าชายชราที่พายเรืออยู่นั้นน่าจะเป็นท่านนะครับ”