บทที่ 161 ยารักษาโรคยากจน

เมื่อเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า พริบตาเดียวก็เข้าสู่เดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ อากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อยๆ

ถนนหนทางในแต่ละหมู่บ้านล้วนสร้างเสร็จแล้ว อาคารรับรองแห่งนั้นก็ถูกปรับปรุงกลับมาเป็นโรงเรียนอนุบาลอีกครั้ง

เช้าตรู่วันนี้ หลิงโหยวยังไม่ทันถึงหน้าประตูที่ทำการตำบล ก็มองเห็นเด็กเล็กหลายคนสะพายกระเป๋านักเรียนใบจิ๋วทยอยเดินเข้าไปในโรงเรียนอนุบาล ส่วนผู้ปกครองของพวกเขาก็ยืนอยู่หน้าประตู มองดูเด็กๆ เดินเข้าไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เวลานั้นเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งหันมาเห็นหลิงโหยวพอดี จึงชี้นิ้วมาที่เขาแล้วเอ่ยว่า "คุณอานายก"

เสียงเรียกนี้ทำให้ผู้ปกครองทุกคนหันกลับมามอง ก่อนจะพากันโบกมือทักทายหลิงโหยว