บทที่ 162 การเปรียบเทียบ

เวลานั้นหลิงโหยวส่งยิ้มให้ทุกคน จากนั้นก็กดมือลงพลางเอ่ยว่า "ทุกคนส่งเด็กๆ เสร็จแล้วก็กลับกันเถอะ อากาศหนาวจะแย่แล้ว"

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินกลับไปที่ทำการตำบล แต่เพิ่งก้าวไปได้สองก้าวก็หันกลับมาพูดเสริมว่า "จริงสิ ปีหน้าทางตำบลจะหาทางเจียดเงินมาซื้อรถโรงเรียนให้โรงเรียนอนุบาลสักสามคัน พวกคุณจะได้ไม่ต้องคอยรับส่งทุกวัน แล้วก็โรงเรียนประถมของตำบลเรา ตอนนี้ก็กำลังปรับปรุงอยู่ รองนายกหยวนก็ไปคุยกับผู้นำสำนักงานการศึกษาของอำเภอแล้ว ต่อไปบุคลากรครูก็จะแข็งแกร่งขึ้น ทุกคนก็ไม่ต้องส่งลูกหลานไปเรียนถึงในตัวอำเภอแล้ว ไม่อย่างนั้นที่บ้านยังต้องส่งคนไปคอยดูแลอีก"

ทุกคนได้ยินดังนั้น อารมณ์ก็ยิ่งตื่นเต้น ต่างพากันยกนิ้วโป้งและเอ่ยชมหลิงโหยว

หลิงโหยวทนฟังคำชมเชยอันกระตือรือร้นของทุกคนต่อไปไม่ไหวแล้ว ทำเอาเขารู้สึกเขินอายขึ้นมาบ้าง ดังนั้นเขาจึงโบกมือ แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวกลับไปที่ทำการตำบล

พริบตาเดียวก็ใกล้จะสิ้นปี ช่วงใกล้ถึงเทศกาลตรุษจีน หลิงโหยวก็พาเหล่าผู้นำตำบลไปเยี่ยมเยียนครอบครัวที่ยากจนตามหมู่บ้านต่างๆ พร้อมทั้งมอบข้าวสาร อาหารแห้ง น้ำมัน และเนื้อสด เพื่อเป็นการแสดงความห่วงใย ซึ่งแตกต่างจากตอนที่หลิงโหยวลงพื้นที่ครั้งแรกที่ไม่มีใครรู้จักเขาเลย ทว่าตอนนี้ไม่ว่าหลิงโหยวจะไปที่หมู่บ้านไหน แทบทุกบ้านต่างก็พากันออกมาต้อนรับเขาถึงริมถนน และทุกครั้งหลิงโหยวก็เกรงใจเกินกว่าจะนั่งรถไปถึงจุดหมายปลายทางโดยตรง จึงทำได้เพียงเดินเท้าไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำบลคนอื่นๆ พูดคุยกับชาวบ้านไปตลอดทาง