บทที่ 175 ใครกล้าทุบหม้อข้าว ก็จะทุบชามข้าวของมันทิ้งเสีย

ฉินซงป๋อจึงเล่าสถานการณ์ของกลุ่มบริษัทตงเม่าในมณฑลเหอตงให้ผู้เฒ่าฉินฟังอย่างละเอียด ท้ายที่สุดเขาไม่ได้กล้ามองหน้าผู้เฒ่าฉินโดยตรง ก่อนจะเอ่ยว่า "ตามที่สหายจากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยมณฑลสืบสวนมา ดูเหมือนว่าจะมีผู้อาวุโสหรือบุคคลสำคัญบางคนในเมืองหลวงคอยหนุนหลังพวกเขาอยู่"

พูดถึงตรงนี้ ฉินซงป๋อก็ใช้หางตาเหลือบมองสีหน้าของผู้เฒ่าฉิน แล้วรีบกล่าวเสริมทันที "แต่ทว่า นี่เป็นเพียงการสันนิษฐานเท่านั้น ความจริงจะเป็นอย่างไรยังคงต้องยึดตามผลการสืบสวนที่จะตามมาเป็นหลัก"

ผู้เฒ่าฉินเมื่อได้ฟังเช่นนั้น ในดวงตาก็ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว ทว่าเขาไม่ได้ตบโต๊ะระบายอารมณ์ในทันทีเหมือนอย่างที่เคยเป็น แต่กลับสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลังเดินไปที่ริมหน้าต่าง หรี่ตาลงพร้อมกับกัดฟันกรอดเอ่ยว่า "สมัยสงคราม ทุกคนคิดแต่เรื่องจะทำยังไงให้อิ่มท้อง ทำยังไงถึงจะขับไล่ศัตรูออกไปได้ มาตอนนี้บ้านเมืองสงบสุขแล้ว คนบางคนกลับอยู่ไม่สุข ริอ่านจะมาทุบหม้อข้าวกันซะแล้ว บัดซบเอ๊ย ใครกล้ามาทุบหม้อข้าวที่พวกเราช่วยกันสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากล่ะก็ ต่อให้ตาแก่อย่างฉันต้องแลกด้วยชีวิตอีกสักรอบ ฉันก็จะทุบชามข้าวของมันทิ้งเสีย"

เวลานั้นฉินซงป๋อก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน ภายในใจของเขาตอนนี้ตึงเครียดถึงขีดสุด เพราะเขารู้จักนิสัยของผู้เฒ่าฉินดีที่สุด ในสถานการณ์ปกติ หากผู้เฒ่าฉินตบโต๊ะถลึงตาแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาตรงๆ นั่นแสดงว่าเรื่องนี้ยังไม่ได้ยั่วยุจนถึงขีดสุด ทว่าเมื่อใดก็ตามที่ผู้เฒ่าฉินควรจะโกรธแต่กลับมีท่าทีสงบนิ่ง นั่นแหละถึงจะเป็นเวลาที่อดีตขุนศึกผู้เคยฟาดฟันในสนามรบผู้นี้เตรียมจะชักดาบออกมาจริงๆ

จากนั้นก็ได้ยินผู้เฒ่าฉินหันกลับมาถาม "แล้วความหมายของนายก็คือ อยากจะให้เย่าจู่เป็นผู้รับผิดชอบสืบสวนเรื่องนี้งั้นหรือ"