บทที่ 176 ทับทิมแดงปริแตกกลางฝนค่ำ เผือกเขียวอวบอ้วนยามต้นฤดูร่วง

พริบตาเดียว อากาศก็ค่อยๆ อบอุ่นขึ้น สายลมฤดูใบไม้ผลิอันแสนอ่อนโยนพัดพานไปทั่วทุกตารางนิ้วของตำบลหลิ่วซาน ทำให้ทุกสรรพสิ่งล้วนอาบไล้ไปด้วยความมีชีวิตชีวาอันเต็มเปี่ยม

วันนี้หลิงโหยวเดินทางไปยังแปลงทดลองของหมู่บ้านเถาหยวน ทุ่งข้าวโพดที่เคยปลูกผลผลิตเหี่ยวเฉาไร้ชีวิตชีวากว้างใหญ่ผืนนั้น บัดนี้ได้กลายเป็นป่าละเมาะเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยต้นทับทิมไปเสียแล้ว

เมื่อมองดูต้นทับทิมโตเต็มวัยที่ปลูกเรียงรายเป็นแผงพากันแตกยอดอ่อนพลิ้วไหวไปตามสายลมวสันต์ บางต้นถึงกับเริ่มผลิช่อดอกตูมสีชมพูอมแดงออกมาให้เห็น ภายในใจของหลิงโหยวก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความปลาบปลื้มยินดี

เวลานั้นเหยียนชิวสือที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้น "นายกหลิง คุณดูสิ ต้นทับทิมสายพันธุ์ที่เรานำมาปลูกก่อนหน้านี้ เข้ากับสภาพดินของตำบลหลิ่วซานเราได้ดีมากเลยนะ ข้อดีหลักๆ ของทับทิมสายพันธุ์นี้ก็คือเปลือกบาง ผลใหญ่ น้ำเยอะ แถมยังโตไว เสียอย่างเดียวคือรูปร่างหน้าตาอาจจะดูไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่ถ้าเทียบกับทับทิมสายพันธุ์อื่น"

หลิงโหยวได้ฟังก็ทอดสายตามองต้นไม้ผลที่ปลูกเรียงรายเป็นแถวพลางเอ่ย "สิ่งที่ชาวบ้านตำบลหลิ่วซานต้องการ ก็คือผลไม้สายพันธุ์แบบนี้แหละ ขอแค่ขายได้ราคาดี ก็ดีกว่ามีรูปร่างหน้าตาสวยงามเป็นไหนๆ"