บทที่ 202 ใบแจ้งเตือนอาการวิกฤต

ตอนแรกผังต้าโย่วมองไม่ชัดว่าเป็นใคร แต่กลับรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ทว่าเมื่อเขายื่นหน้าเข้าไปเพ่งมองให้ชัดเจน เหงื่อเย็นก็แตกพลั่กไปทั้งตัวทันที พระเจ้าช่วย! น... น... นี่มันท่านอธิบดีหลง ผู้บังคับบัญชาสายตรงของเขาไม่ใช่หรือ

ผังต้าโย่วอ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว "ท... ท่านอธิบดีหลง"

อวี๋ฮวนจึงเอื้อมมือไปผลักไหล่ของผังต้าโย่ว ผังต้าโย่วรู้สึกเสียการทรงตัวจนเกือบจะล้มคะมำ แต่เขากลับไม่หันกลับไปมองเลยแม้แต่น้อย เดินโซซัดโซเซตรงไปที่รถของหลงซื่ออัน โดยมีอวี๋ฮวนเดินตามหลังไปติดๆ

เมื่อมาถึงหน้ารถของหลงซื่ออัน ผังต้าโย่วก็โค้งตัวลงจนแทบจะตั้งฉากกับพื้น "ท่านอธิบดีหลง ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรครับ"

ถึงแม้ผังต้าโย่วจะไม่มีโอกาสได้ติดต่อกับหลงซื่ออันโดยตรง แต่ตอนที่ไปประชุมที่มณฑลก่อนหน้านี้ เขาก็เคยเห็นหลงซื่ออันอยู่บ่อยครั้ง แต่การได้เข้าใกล้ขนาดนี้ วันนี้ถือเป็นครั้งแรกจริงๆ