บทที่ 203 เตรียมย้ายโรงพยาบาล

ในเวลานี้ ฉินซงป๋อที่เพิ่งจะอ่านเอกสารเสร็จหลังจากการทำงานล่วงเวลาที่สำนักงานรัฐบาลมณฑล และกำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของตัวเองสั่น เขาจึงวางเสื้อคลุมที่เพิ่งหยิบขึ้นมาลง ล้วงโทรศัพท์ออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นกัวเทียนหนิงโทรมา เขาก็กดรับสาย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงกัวเทียนหนิงจากปลายสายดังขึ้น "ท่านผู้ว่าฯ ฉิน ตอนนี้ท่านสะดวกคุยไหมครับ"

ฉินซงป๋อได้ยินดังนั้นคิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที จากนั้นก็ถามกลับไป "อ้อ สะดวกสิ มีอะไรก็ว่ามาเลย" พูดจบเขาก็ไม่รีบร้อนจะกลับแล้ว หันหลังเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานตามเดิม

กัวเทียนหนิงรีบรายงาน "สหายหลิงโหยวที่คุณแนะนำให้ผม หาตัวเจอแล้วที่อำเภอผิงกู่ แต่ว่าเมื่อกี้สหายซื่ออันจากกรมตำรวจมณฑลเพิ่งโทรมาบอกว่า ตอนนี้สหายหลิงโหยวคนนี้กำลังรับการรักษาฉุกเฉินอยู่ และทางโรงพยาบาลก็เพิ่งจะออกใบแจ้งเตือนอาการวิกฤตให้ครับ"

เมื่อฉินซงป๋อได้ยินเช่นนั้น ก้นที่เพิ่งจะนั่งลงก็เด้งขึ้นจากเก้าอี้ทันที หัวใจบีบรัดแน่น "คุณว่าอะไรนะ"

เมื่อกัวเทียนหนิงได้ยินน้ำเสียงตกตะลึงของฉินซงป๋อ เขาก็ยิ่งเชื่อมั่นว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลิงโหยวกับฉินซงป๋อนั้นต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เขาจึงเอ่ยขอคำชี้แนะ "ตอนนี้สหายซื่ออันกำลังเฝ้าดูอาการอยู่ที่โรงพยาบาลครับ แต่เครื่องไม้เครื่องมือของโรงพยาบาลอำเภอนั้นมีจำกัด ท่านเห็นว่าตอนนี้ควรจะทำยังไงดีครับ"