บทที่ 206 เยี่ยมหลานชาย

หลงซื่ออันพยักหน้า จากนั้นกล่าวว่า "ผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลมณฑลเพิ่งเข้าไปเมื่อครู่ วางใจเถอะ พวกเขาจะต้องทุ่มเทสุดกำลังเพื่อช่วยชีวิตพี่ชายของเธออย่างแน่นอน"

เวลานั้น กัวเทียนหนิงสังเกตเห็นเว่ยซูหยางและซุนหยาเสียนที่อยู่ข้างกายหลิงอวิ๋น จึงเอ่ยขึ้นบ้าง "ญาติผู้ป่วยอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย เดินทางมาไกลเหน็ดเหนื่อยแน่ๆ มาเถอะ เข้าไปนั่งพักผ่อนในห้องก่อน" พูดจบเขาก็ผายมือเชิญทั้งสามคนไปยังทิศทางของห้องทำงานห้องนั้น

ทว่าทั้งสามคนกลับไม่มีใครขยับเขยื้อน บรรยากาศจึงเริ่มกระอักกระอ่วน มือของกัวเทียนหนิงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เขาถูนิ้วมือเข้าด้วยกันแล้วหดมือกลับ ในขณะที่เขากำลังคิดจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมพวกหลิงอวิ๋นอีกครั้ง ก็ได้ยินเว่ยซูหยางเอ่ยถามขึ้นมา "พวกเราต้องการเข้าไปดูหลานชายหน่อย"

หลงซื่ออัน กัวเทียนหนิง และคนอื่นๆ ได้ยินคำพูดของเว่ยซูหยาง ก็ร้องอ้อในใจ ที่แท้ก็เป็นคุณปู่คุณย่าของหลิงโหยว เฮ้อ! ลำบากคนเฒ่าคนแก่สองคนต้องเดินทางไกลมาเพื่อหลานชายจริงๆ

ถึงแม้ทุกคนจะเห็นใจผู้อาวุโสทั้งสอง แต่ข้างในกำลังทำการช่วยชีวิตอยู่ ต่อให้เป็นญาติของหลิงโหยวก็เข้าไปไม่ได้ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอจึงเอ่ยขึ้น "คุณตา คุณยาย ผมเข้าใจความรู้สึกของพวกคุณนะครับ แต่ตอนนี้ข้างในกำลังทำการช่วยชีวิต ไม่สะดวกให้พวกคุณเข้าไป รออีกสักหน่อยเถอะ"