บทที่ 207 ชีพจรเจี่ยสั่ว

ทว่าคำพูดสั้นๆ ของเว่ยซูหยางก่อนเดินออกจากประตูไป กลับดังก้องอยู่ในหูของทุกคน

กัวเทียนหนิงตั้งสติได้เป็นคนแรก เขารู้ดีที่สุดว่านายพลเฒ่าฉินที่เว่ยซูหยางพูดถึงคือใคร นึกในใจว่าเรื่องนี้ชักจะบานปลายใหญ่โตเสียแล้ว

ส่วนคนอื่นๆ ย่อมเคยได้ยินชื่อสถานที่อย่างภูเขาอู้ซีเช่นกัน ต่างพากันตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ผ่านไปเนิ่นนานก็ยังไม่หายตกใจ เวลานั้นกัวเทียนหนิงก็ตบโต๊ะแล้วเอ่ยว่า "เข้าไปช่วยรักษากันให้หมด มัวมายืนบื้ออะไรอยู่ตรงนี้"

ทุกคนสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงนั้น จากนั้นก็รีบพากันเดินออกจากห้องทำงาน และมุ่งหน้าเข้าไปในห้องผ่าตัดอีกครั้ง

เมื่อในห้องเหลือเพียงกัวเทียนหนิงและหลงซื่ออัน หลงซื่ออันในตอนนี้ก็ตระหนักได้แล้วว่า หลิงโหยวคนนี้มีอิทธิพลมากขนาดไหน เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา เพียงแต่มองดูกัวเทียนหนิง กัวเทียนหนิงสังเกตเห็นว่าหลงซื่ออันกำลังมองตนอยู่ จึงยกมือขึ้นโบกไปมา เอามือกุมขมับแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ถึงได้เอ่ยขึ้น "สหายซื่ออัน"