บทที่ 209 คลายเชือกที่รัดกุม

ซุนหยาเสียนในเวลานี้ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่วินาทีเดียว เธอรีบหยิบเข็มเงินเล่มที่เจ็ดขึ้นมา แทงตรงเข้าไปที่จุดเฉิงเจียงบริเวณรอยบุ๋มกึ่งกลางร่องริมฝีปากล่างของหลิงโหยว จากด้านนอกเข้าสู่ด้านใน จุดนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า เทียนฉือ หรือ กุ่ยซื่อ

ในเคล็ดวิชาสิบสามเข็มประตูนรกของสำนักเทียนอี มีคำกล่าวไว้ว่า "เข็มหนึ่งที่เซ่าซาง เข็มสองที่อิ่นป๋าย เข็มสามบนต้าหลิง เข็มสี่ลากยาวเซินม่าย เข็มห้าตรงเฟิงฝู่ เข็มหกเอนกายเจี๋ยเชอ เข็มเจ็ดเดินท่องเฉิงเจียง"

ต่อมา ซุนหยาเสียนก็หยิบเข็มเล่มที่แปดขึ้นมา ยกมืออีกข้างของหลิงโหยวขึ้นให้กำหมัด แล้วแทงตรงลงไปห้าเฟินที่จุดเหลากงตรงปลายนิ้วกลางเมื่อกำมือ จุดนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า กุ่ยคู

ทันทีที่เข็มเล่มนี้ฝังลงไป เปลือกตาของหลิงโหยวก็กระตุกโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อมองกลับไปที่ซุนหยาเสียน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของเธอกลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากซีดเผือดไร้สีเลือด

เว่ยซูหยางประคองแขนซุนหยาเสียนด้วยความปวดใจพลางส่ายหน้าให้เธอ แต่ซุนหยาเสียนกลับดื้อดึงสะบัดมือเว่ยซูหยางออก แล้วหยิบเข็มเงินเล่มที่เก้าขึ้นมา