บทที่ 210 ฟื้นคืนสติ

เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากประตูห้องผ่าตัด หลิงอวิ๋นก็ลุกพรวดขึ้นและรีบเดินออกไปทันที คนในห้องทำงานเห็นดังนั้นก็พากันลุกขึ้นและเดินตามออกไป

เมื่อหลิงอวิ๋นเห็นซุนหยาเสียนและเว่ยซูหยาง เธอก็รีบถาม "คุณปู่เว่ย คุณย่าซุน พี่ชายหนูเป็นอย่างไรบ้าง"

ซุนหยาเสียนตบมือหลิงอวิ๋นเบาๆ พลางยิ้ม "ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ย่าบอกแล้วไงว่าจะรับรองความปลอดภัยให้พี่ชายหลาน"

หลิงอวิ๋นได้ยินก็ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ กุมมือซุนหยาเสียนที่จับไม้เท้าเอาไว้แน่น ท่าทางน่าสงสารราวกับเด็กน้อย

ซุนหยาเสียนช่วยเช็ดน้ำตาให้หลิงอวิ๋นพลางปลอบใจ "ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง"