บทที่ 211 กลับบ้าน

เมื่อหลงซื่ออันได้ยินข่าวนี้ เขาก็มองไปทางหน้าประตูทันที ในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมหลิงอวิ๋นถึงร้องไห้ เขาจึงเอ่ยกับคนปลายสายว่า "ฉันเข้าใจแล้ว อยู่ที่นั่นดูว่ามีอะไรพอจะช่วยคนเฒ่าคนแก่ได้บ้าง ก็ช่วยจัดการให้ทีนะ"

ครู่ต่อมา หลงซื่ออันวางสายแล้วเดินเข้ามา กัวเทียนหนิงจ้องมองเขาตรงๆ หลงซื่ออันหรี่ตาพลางส่ายหน้า กัวเทียนหนิงไม่ต้องถามก็รู้ว่าไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นแน่

ผ่านไปพักใหญ่ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอก็สั่งการให้เจ้าหน้าที่เข็นเตียงของหลิงโหยวเข้าไปในห้องพักฟื้นผู้ป่วยระดับวีไอพีของแผนกผู้ป่วยใน พร้อมทั้งจัดเตรียมพยาบาลและผู้ดูแลผู้ป่วยมาคอยเฝ้าไข้เป็นพิเศษ

ส่วนหลิงโหยวในตอนนี้ ภายในใจกลับว้าวุ่นเป็นอย่างมาก ถึงแม้ตอนนี้หูจะฟังไม่ค่อยชัดและตาก็มองไม่ค่อยเห็น แต่ในใจเขากลับกระจ่างแจ้งราวกับกระจกเงา เขาจึงหันไปมองหลิงอวิ๋นน้องสาวที่ร้องไห้จนตาบวมเป่งปานลูกวอลนัตแล้วเอ่ยถาม "เสี่ยวอวิ๋น เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

หลิงอวิ๋นที่กำลังปลอกแอปเปิลให้หลิงโหยว ก้มหน้าตอบว่า "เมื่อวาน"