บทที่ 213 งานศพ

หลิงโหยวโยนกระดาษเงินกระดาษทองลงในอ่างไฟแผ่นหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้ามองโลงศพตรงหน้าแล้วเอ่ยว่า "แต่ผมเป็นคนทำให้คุณย่าซุนต้องตาย"

เว่ยซูหยางหน้าตึง "ถ้าเธอคิดแบบนั้น หยาเสียนก็ตายเปล่าแล้วล่ะ"

พูดจบเว่ยซูหยางก็สูบยาสูบไปหนึ่งอึก มองดูรูปหน้าศพของซุนหยาเสียนแล้วเอ่ยต่อ "คุณย่าซุนของเธอเริ่มฝังเข็มรักษาคนตั้งแต่ตอนอายุสิบสอง การรักษาโรคช่วยชีวิตคนคืออุดมการณ์ชั่วชีวิตของเธอ เธอคิดว่าการที่สามารถช่วยชีวิตหลานชายที่ตัวเองเฝ้ามองดูการเติบโตมาจนรอดตายได้ในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต ถือเป็นการปิดฉากชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่สุดของเธอ แล้วอุดมการณ์ของหลิงโหยวอย่างเธอล่ะคืออะไร"

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลิงโหยวก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เว่ยซูหยางกล่าวต่อ "เรื่องที่เธอทำในตำบลหลิ่วซาน เสี่ยวอวิ๋นเล่าให้พวกเราฟังหมดแล้ว ปู่กับคุณย่าซุนของเธอภูมิใจในตัวเธอมาก นั่นเป็นเพราะเธอใช้ความพยายามของตัวเองช่วยเหลือเกษตรกรนับหมื่นคนในตำบลหลิ่วซาน แต่ตอนนี้เธอกำลังบอกอะไรกับปู่ บอกว่าเธอผิดอย่างนั้นหรือ เธอบอกปู่มาสิว่าเธอผิดตรงไหน"

หลิงโหยวหันขวับไปมองแผ่นหลังของเว่ยซูหยาง รูปร่างที่แก่ชรานั้น ในสายตาของเขาตอนนี้กลับดูยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต ยิ่งใหญ่จนสามารถปกป้องตัวเขาที่กำลังอ่อนแอและไร้ที่พึ่งในเวลานี้เอาไว้ได้