บทที่ 218 วีรบุรุษ

จากนั้น ผู้เฒ่าฉินก็แนะนำบุคคลบนป้ายหลุมศพให้หลิงโหยวรู้จักทีละคน ทุกครั้งที่แนะนำ หลิงโหยวก็รู้สึกราวกับว่าแผ่นหินที่เย็นเฉียบตรงหน้าจู่ๆ ก็กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมา ภาพรอยยิ้มและน้ำเสียงของคนเหล่านั้นผุดขึ้นมาในหัวของเขา

เมื่อเดินมาถึงหน้าป้ายหลุมศพอันหนึ่ง ผู้เฒ่าฉินก็ก้าวเข้าไปเปิดขวดเหล้าขาวที่วางอยู่หน้าป้าย รินลงบนพื้นเล็กน้อย แล้วพูดกับหลิงโหยวว่า "เขาชื่ออู๋เสี่ยวเอ้อ เข้าร่วมการปฏิวัติไล่เลี่ยกับฉัน ตอนนั้นเราอยู่หมู่เดียวกัน ไอ้นี่มันบอกว่าวันเดียวก็ฆ่าศัตรูได้ถึงยี่สิบคน ถึงตอนนั้นจะสร้างผลงานชิ้นใหญ่ให้แม่มันดู พวกเราต่างก็หัวเราะเยาะหาว่ามันขี้โม้"

จากนั้น ผู้เฒ่าฉินที่กำลังเล่าเรื่องราวในอดีตด้วยรอยยิ้ม ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ตามด้วยเสียงถอนหายใจและเล่าต่อ "ฉันยังจำได้ดีว่าวันนั้นเมฆดำบดบังดวงอาทิตย์ ศัตรูเปิดฉากโจมตีพวกเราเต็มกำลัง พวกเราสู้พลางถอยพลาง สุดท้ายเพื่อคุ้มกันให้พวกเราล่าถอย เสี่ยวเอ้อยอมทิ้งตัวอยู่ข้างหลังเพียงลำพัง หอบห่อระเบิดพุ่งกลับไปฆ่าศัตรู ทำเอาพวกศัตรูตกใจจนวิ่งหนีกระเจิง แต่ไอ้หมอนี่ก็ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน วิ่งไล่ตามอย่างไม่คิดชีวิต สุดท้ายก็ดึงชนวนระเบิด ส่งศัตรูราวๆ ยี่สิบคนไปเฝ้ายมบาล ตั้งแต่นั้นมา พวกเราก็ไม่มีใครหาว่ามันขี้โม้อีกเลย แต่คนก็ไม่อยู่เสียแล้ว"

ผู้เฒ่าฉินมองหลิงโหยว ชี้ไปที่ป้ายหลุมศพแล้วถาม "รู้ไหมว่าตอนนั้นเขาอายุเท่าไหร่"

หลิงโหยวส่ายหน้า มองผู้เฒ่าฉินเพื่อรอคำตอบ ผู้เฒ่าฉินหันกลับไปจ้องมองป้ายหลุมศพ "สิบเจ็ดปี ถูกระเบิดจนไม่เหลือซาก ตอนนี้สิ่งที่ฝังอยู่ข้างในมีเพียงเหรียญกล้าหาญของเขาเหรียญเดียว ยังจำได้ว่าตอนนั้นเขามักจะพูดเสมอว่า รอให้ประเทศชาติสงบร่มเย็นเมื่อไหร่ เขาจะแต่งเมีย มีหลานชายจ้ำม่ำให้แม่สักคน ได้กินเนื้อทุกมื้อ ได้กินเหล้าทุกมื้อ แต่ผลสุดท้ายล่ะ จนวาระสุดท้าย แม้แต่มือผู้หญิงก็ยังไม่เคยจับ รสชาติของเนื้อเป็นยังไงก็ยังไม่เคยลิ้มรส เหล้าที่เคยได้ดื่มเพียงครั้งเดียว ก็คือจิบเล็กๆ ในงานสาบานตนก่อนออกรบ วันนั้นเขาทำปากแจ๊บๆ ลิ้มรสอยู่ทั้งวัน แล้วบอกว่าเหล้าหอมจริงๆ"