บทที่ 217 เป่าซาน

ทั้งสองเอามือไพล่หลังเดินคุยกันมาตลอดทางจนถึงหน้าประตูที่ทำการคณะกรรมการพรรคระดับมณฑล หลิงโหยวหัวเราะกล่าว "ส่งสหายพันลี้ ท้ายที่สุดก็ต้องจากลากันอยู่ดี"

ม่ายเสี่ยวตงหัวเราะสองเสียง จากนั้นก็ถอนหายใจ "การพบปะมักแสนสั้น พี่ชายอย่างฉันไม่อยากให้เธอไปเลยจริงๆ" พูดพลางก็ตบไหล่หลิงโหยวเบาๆ เมื่อเห็นสายคาดไว้ทุกข์สีดำบนแขนของหลิงโหยว เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงลึกซึ้ง "ระวังตัวด้วยนะ"

หลิงโหยวชูมือขึ้นมองม่ายเสี่ยวตง "อย่าเอ่ยว่าฤดูสารทลาจากนั้นยากเข็ญ พรุ่งนี้เรือล่องก็ถึงฉางอันแล้ว"

ม่ายเสี่ยวตงมองหลิงโหยว แววตากลับมาหนักแน่นเหมือนวันวาน ทั้งยังแฝงความเติบโตขึ้นอีกหลายส่วน เขายื่นมือใหญ่ไปจับมือหลิงโหยวไว้แน่น "น้องหลิง รักษาตัวด้วย"

หลิงโหยวพยักหน้า จากนั้นก็เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง ทั้งสองโบกมือลากัน ม่ายเสี่ยวตงยืนมองจนรถแล่นลับสายตาไป ถึงได้หันหลังเดินกลับไป