บทที่ 216 โรคประหลาด

เมื่อหลิงโหยวได้ยินก็พยักหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมกับม่ายเสี่ยวตง มุ่งหน้าไปยังหน้าห้องทำงานของซ่างหย่วนจื้อ

เมื่อถึงหน้าประตูและเคาะประตูแล้ว ม่ายเสี่ยวตงก็ผลักประตูเข้าไป เมื่อซ่างหย่วนจื้อเงยหน้าขึ้นมองหลิงโหยว บนใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม "เสี่ยวหลิง เข้ามาเร็วเข้า"

ม่ายเสี่ยวตงหันมามองหลิงโหยว จากนั้นก็ผายมือเชิญหลิงโหยวให้เดินเข้าไป เมื่อหลิงโหยวหยุดยืนก็กล่าวทักทายซ่างหย่วนจื้ออย่างสุภาพ "เลขาธิการซ่าง ไม่ได้พบกันเสียนานเลย"

ซ่างหย่วนจื้อได้ยินก็วางเอกสารในมือลงแล้วเดินออกมา "นั่นสิ ไม่ได้เจอกันตั้งครึ่งค่อนปีแล้ว"

พูดพลางชี้ไปที่โซฟาตรงหน้า ส่วนม่ายเสี่ยวตงก็เดินไปรินน้ำให้หลิงโหยวแก้วหนึ่งแล้วกล่าวว่า "ท่านเลขาธิการ หลิงโหยว พวกคุณคุยกันไปก่อนนะ ผมขอตัวออกไปก่อน"