บทที่ 221 การลอยจมและธาตุแท้ของมนุษย์

หลังจากหลิงโหยวเดินออกจากโรงพยาบาล ก็ขับรถกลับไปที่ภูเขาอู้ซี อยู่เป็นเพื่อนผู้เฒ่าฉินอีกหนึ่งคืน บ่ายวันรุ่งขึ้น ภายใต้การคุ้มกันของทหารองครักษ์สองคนที่โจวเทียนตงจัดเตรียมไว้ให้ เขาก็เดินทางไปยังสนามบินเมืองหลวง จากนั้นก็เดินทางกลับเหอตงเพียงลำพัง

วินาทีที่เครื่องบินแตะพื้น หลิงโหยวทอดสายตามองท้องฟ้าเบื้องนอก สูดหายใจเข้าลึก แววตาแปรเปลี่ยนเป็นหนักแน่นมั่นคง

เวลานี้ใกล้จะพลบค่ำแล้ว ทันทีที่เดินออกจากประตูทางออกของสนามบิน หลิงโหยวก็สังเกตเห็นร่างที่คุ้นเคยในกลุ่มคนที่มารอรับ ร่างนั้นเมื่อเห็นหลิงโหยวชัดเจนก็โบกมือให้ หลิงโหยวเห็นดังนั้นจึงยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา เมื่อเข้าไปใกล้หลิงโหยวก็เอ่ยขึ้นว่า "หัวหน้าชี ทำไมถึงต้องลำบากมารับด้วยตัวเองล่ะ"

คนที่มาก็คือชีเหล่ย เมื่อได้พบหลิงโหยวอีกครั้ง เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ท้ายที่สุดแล้วระยะห่างจากการพบกันครั้งสุดท้าย ก็คือตอนที่หลิงโหยวได้รับบาดเจ็บสาหัสนั่นเอง

เขารับกระเป๋าเอกสารใบเล็กในมือหลิงโหยวมา หลิงโหยวทำท่าเกรงใจ แต่ชีเหล่ยก็ยังแย่งมารับไว้ "พอรู้เวลาเที่ยวบินของคุณ เจ้านายก็สั่งให้ผมรีบมารับคุณกลับทันที ผมจะกล้าชักช้าได้ยังไง"