บทที่ 225 ทวงคืนหน้า

เมื่อเข้ามาในโรงอาหาร ผู้คนก็ไม่ได้ตามเข้ามาเยอะขนาดนั้น มีโต๊ะกลมจัดเตรียมไว้สองตัว โต๊ะหลักย่อมเป็นที่นั่งของฉินซงป๋อ ถัดมาคือเลขาธิการรัฐบาลมณฑลเกาอี้และสวี่จิ้นซาน เจิงกั๋วชิ่งและโจวเค่อฟู่ตามมาติดๆ ส่วนผู้นำระดับเมืองอีกสองท่านก็เกรงใจกันไปมาก่อนจะนั่งลง

เวลานั้นหลวี่ชางซานก็รู้สึกลำบากใจเล็กน้อย เดิมทีเขาควรจะได้นั่งร่วมโต๊ะหลักเพื่อคอยรับรอง แต่เมื่อไปยืนอยู่ตรงนั้น ฉินซงป๋อกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา ผู้นำคนอื่นๆ ย่อมไม่มีเวลามาสนใจเขาเช่นกัน อันที่จริงแล้ว ตำบลหลิ่วซานยังถือเป็นเขตรับผิดชอบของเขาหลวี่ชางซานด้วยซ้ำ เขาจ้องมองเก้าอี้สองตัวที่เหลืออยู่บนโต๊ะหลักด้วยความหนักใจ

ตอนนั้นเอง หลิงโหยวก็เดินมาด้านหลังเขาแล้วเอ่ยขึ้น "ท่านนายอำเภอหลวี่ ทำไมไม่นั่งล่ะ"

เสียงของหลิงโหยวที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้หลวี่ชางซานที่ประหม่าอยู่แล้วสะดุ้งเฮือก เมื่อหันกลับมาเห็นว่าเป็นหลิงโหยว เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา "ไม่รีบ ไม่รีบ ให้ท่านผู้นำนั่งกันก่อน"

แต่หลิงโหยวไม่ได้เกรงใจ ยื่นมือไปจับแขนเขาแล้วพาไปที่ที่นั่งว่างทันที