บทที่ 227 อำลาตำบลหลิ่วซาน

สิ้นเสียง ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ยอมรับความจริงข้อนี้ในที่สุด พวกเขาต่างพากันก้าวเข้ามาบอกเล่าถึงความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่มีต่อหลิงโหยว

หลังจากนั้น ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งตำบลอย่างรวดเร็ว เพียงครึ่งวันก็ดังเข้าหูของทุกคน ลู่เหยาที่ได้รู้ข่าวนี้ยิ่งดูซึมเศร้าอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่กำลังเก็บข้าวของในห้องทำงานให้หลิงโหยว เขาก็แอบปาดน้ำตาเงียบๆ หลิงโหยวเห็นเข้าก็ยิ้มอย่างจนใจ ก้าวเข้าไปดึงตัวลู่เหยามาพลางหัวเราะ "ไหนดูสิ ลูกผู้ชายบ้านไหนยังมาร้องไห้น้ำตาหยดเป็นเม็ดถั่วทองคำอยู่อีก"

ลู่เหยาได้ยินก็สูดน้ำมูก ปากแข็งเถียงว่า "ผมไม่ได้ร้องสักหน่อย"

หลิงโหยวหัวเราะหึๆ สองเสียง เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่หางตาให้ลู่เหยา จากนั้นก็ตบแก้มลู่เหยาเบาๆ แล้วพูดว่า "ฉันได้เลื่อนตำแหน่งนะ ไม่ได้ถูกปลดไปสอบสวนสักหน่อย ห้ามร้องไห้แล้ว"

คำพูดของหลิงโหยวทำเอาลู่เหยาหัวเราะทั้งน้ำตา "ผมแค่ดีใจกับนายกจนน้ำตาไหลต่างหากล่ะ"