บทที่ 229 ไม่ยอมจำนน

เมื่อทุกคนได้ฟังคำพูดของหลิงโหยวเช่นนั้น ต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงันและไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา เพราะคำพูดนี้จี้ใจดำของพวกเขาเข้าอย่างจัง

หลิงโหยวจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ผมชื่อหลิงโหยว ก่อนหน้าที่จะถึงเที่ยงวันนี้ ผมยังดำรงตำแหน่งเป็นนายกตำบลหลิ่วซาน อำเภอผิงกู่ เมืองอวี้ชวน และปีนี้ผมอายุยศยี่สิบห้าปี"

คำแนะนำตัวสั้นๆ เพียงสองประโยค ทำให้คนทั้งหลายที่กำลังตกตะลึงกับผู้นำหนุ่มตรงหน้า ยิ่งเกิดความเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมาในใจมากยิ่งขึ้นไปอีก

หรือว่าผู้นำเบื้องบนกำลังล้อเล่นกันแน่ ผู้นำที่ทุกคนตั้งตารอคอย กลับเป็นคือนายกตำบลวัยยี่สิบห้าปีคนนี้อย่างนั้นหรือ ถึงแม้ว่าทุกคนจะพยายามเก็บอาการทางสีหน้าเอาไว้สุดความสามารถแล้ว แต่พอได้ยินมาถึงตรงนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่พอใจ

และสาเหตุที่หลิงโหยวใช้คำพูดเพียงสองประโยคเพื่อเปิดเผยจุดอ่อนทั้งหมดของตัวเองออกมา ก็เพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่เรียกว่า 'พูดออกมาเสียตั้งแต่แรก จะได้ไม่มีพิษภัย' ท้ายที่สุดแล้วหากอ้างอิงตามน้ำเสียงของฉินซงป๋อและกัวเทียนหนิง การที่จะสามารถจัดตั้งหน่วยงานพิเศษนี้ขึ้นมาได้ ย่อมต้องใช้ทั้งความคิดและแรงกายแรงใจอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงกล้าฟันธงเลยว่า บรรดาคนที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ ไม่มีใครธรรมดาอย่างแน่นอน แทนที่จะปล่อยให้พวกเขาต้องเสียแรงไปสืบประวัติของเขา และพากันเคลือบแคลงสงสัยในตัวเขาหลังจากสืบรู้แล้ว สู้เขาเป็นฝ่ายเปิดประเด็นพูดความจริงออกมาตรงๆ ตั้งแต่วันนี้เลยเสียยังจะดีกว่า