บทที่ 230 สนองคืนด้วยวิธีเดียวกัน

ในวินาทีที่ลำแสงความเข้มสูงนี้ถูกเปิดส่องออกไป ก็กระตุ้นดวงตาของฉีหลู่และหลินซีเข้าอย่างจัง ทั้งสองคนรีบยกแขนขึ้นมาบังแสงไฟ ทว่าหลิงโหยวกลับจ้องมองไปยังคนฝั่งตรงข้ามโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา จากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะด้านข้าง ทอดสายตามองคนที่นั่งอยู่เบื้องหน้า

ภายใต้แสงไฟจ้าที่สาดส่องเข้าตาอย่างกะทันหัน แม้ว่าคนผู้นี้จะลืมตาไม่ขึ้น แต่ปากก็ยังคงสบถด่าทอออกมา "อวี๋ฮวนไปไหนแล้ว? ฉันต้องการพบอวี๋ฮวน! ต่อให้ฉันจะมี ความผิดจริง ก็ยังมีคณะกรรมการตรวจสอบวินัยและอัยการ ไม่มีทางตกถึงมือเขาอวี๋ฮวนหรอกน่า"

พูดพลางอารมณ์ของเขาก็เริ่มจะพังทลายลง "พวกแกต้องการจะทำอะไรกันแน่? ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว จะฆ่ายังไงหรือจะแกงยังไงก็ให้มันชัดเจนสักทีสิโว้ย"

คำพูดชุดนี้ลอยเข้าหูของฉีหลู่และหลินซีที่ยืนอยู่ด้านหลังของหลิงโหยว ทำให้พวกเขาทั้งสองเกิดความสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าทั้งคู่ก็รีบตั้งสติได้ว่าตนเองควรทำอะไรเป็นอันดับแรก หลินซีรีบก้าวเข้ามานั่งลงที่หน้าโต๊ะ เปิดสมุดบันทึกในมือออกเพื่อเตรียมจดบันทึก ส่วนฉีหลู่ก็หยิบขาตั้งกล้องมาตั้งทางด้านหลัง นำกล้องวิดีโอประกอบขึ้นไปบนขาตั้ง แล้วหันเลนส์ไปทางผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

แต่ทว่าในตอนที่กำลังจะกดเปิดเครื่อง มือของเขากลับถูกใครบางคนกดเอาไว้ ฉีหลู่หันกลับไปมอง ปรากฏว่าเป็นหลิงโหยว ฉีหลู่ชะงักไป จากนั้นเมื่อเห็นสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกของหลิงโหยว เขาก็ลดมือลงโดยไม่ได้กดเปิดสวิตช์กล้องวิดีโอ