บทที่ 231 สังหารคนต้องสังหารใจ

ทว่าความตื่นตระหนกที่แวบเข้ามานี้กลับคงอยู่เพียงชั่วครู่ ผังต้าโย่วก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าสงสัยทันที แต่สายตากลับไม่กล้าสบกับหลิงโหยวโดยตรง จากนั้นก็ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "ร้านบะหมี่ตระกูลหวังอะไรกัน ไม่เคยได้ยินเลย"

และจากความตื่นตระหนกเพียงชั่วครู่ของผังต้าโย่วเมื่อครู่ หลิงโหยวก็มีข้อสรุปในใจแล้ว เขาไม่ได้หวังว่าผังต้าโย่วจะยอมสารภาพทุกอย่างออกมาในวันนี้ ท้ายที่สุดแล้วสัญชาตญาณของมนุษย์ย่อมมีความหวังลมๆ แล้งๆ ซ่อนอยู่ ผังต้าโย่วในเวลานี้ต้องยังคงเชื่อมั่นอย่างแน่นอนว่ามีคนสามารถช่วยเขาได้ ถ้าตอนนี้เขายอมสารภาพออกมาเองโดยไม่ต้องลงมือบังคับ นั่นถึงจะเป็นคนโง่เง่าอย่างแท้จริง

ดังนั้นหลิงโหยวจึงพยักหน้า "ดี! ผู้กำกับผัง คำพูดของคุณในตอนนี้ พวกเราได้บันทึกไว้หมดแล้ว ถึงเวลาที่คุณอยากจะกลับคำให้การ ก็อย่ามาโทษว่าผมไม่เคยให้โอกาสคุณสารภาพเพื่อรับการลดหย่อนโทษก็แล้วกัน"

ผังต้าโย่วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองหลิงโหยวด้วยสายตาหลุกหลิก จากนั้นก็ยังคงปากแข็งต่อไป "ไม่รู้ก็คือไม่รู้สิ"

พูดพลางเขาก็ถามต่อ "ไม่ทราบว่าผมจะไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่"