บทที่ 232 เรือถึงท่ารถถึงสถานี

พริบตาเดียวก็ถึงเวลาเลิกงาน หลิงโหยวที่กำลังกางเอกสารทั้งหมดออกอ่าน จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาเอ่ยคำว่า "เข้ามา" โดยไม่ได้เงยหน้า

จากนั้น ศีรษะของหลินซีก็ชะโงกเข้ามาทางช่องประตู "หัวหน้า เลิกงานแล้วนะ"

หลิงโหยวเงยหน้ามองหลินซีแวบหนึ่ง แล้วยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา "อ้อ ทุกคนกลับกันไปก่อนเลย"

หลินซีพยักหน้ารับ ทว่าในตอนที่เธอเพิ่งจะดึงประตูปิดและเตรียมจะเดินจากไป หลิงโหยวก็เรียกเธอไว้ "เดี๋ยวก่อน"

หลินซีได้ยินจึงผลักประตูเดินเข้ามาอีกครั้ง "หัวหน้า มีอะไรหรือเปล่า"