บทที่ 236 การร้องเรียน

พูดจบ หลิงโหยวก็ผลักประตูรถก้าวลงไป ส่วนทั้งสามคนบนรถที่เพิ่งถูกหลิงโหยวตำหนิไปเมื่อครู่ ต่างก็มองหน้ากันไปมา จากนั้นก็ได้ยินฟู่หงเหยียนที่เอามือวางไว้ตรงประตูรถพูดขึ้นว่า "ยังจะมัวอึ้งอะไรอยู่อีก หัวหน้าลงไปแล้วนะ"

เมื่อสิ้นประโยคนี้ ฉีหลู่และหลินซีถึงเพิ่งจะได้สติ ผลักประตูลงจากรถ เมื่อเห็นหลิงโหยวที่เดินเข้าไปใกล้ฝูงชนแล้ว ก็รีบวิ่งเหยาะๆ ตามไป จากนั้นทั้งสามคนก็รีบเข้าไปล้อมรอบหลิงโหยวไว้ตรงกลาง แล้วจึงแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน

เมื่อไปถึงกลางฝูงชน ก็ได้ยินเสียงชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบกว่าคนหนึ่ง ผมหงอกประปราย สะพายกระเป๋าเฉียง ตบต้นขาไปพลางด่าทอไปพลางว่า "ต่อให้ข้าต้องแลกด้วยชีวิต ก็จะลากพวกสารเลวนั่นลงมาให้ได้ ไอ้พวกลูกหมาเอ๊ย สามปีแล้วนะ เงินเก็บทั้งชีวิตของข้า ตอนนี้สูญเปล่าไปหมดแล้ว"

สิ้นเสียงนี้ นายตำรวจยศผู้กำกับการระดับสองนายหนึ่งก็นำตำรวจอีกสองนายเดินเข้าไปดึงตัวชายวัยกลางคนไว้ พร้อมกับเกลี้ยกล่อมว่า "พี่ชาย มีข้อเรียกร้องหรือมีความคับข้องใจอะไร พวกเราก็ไปดำเนินการตามขั้นตอนที่สำนักงานรับเรื่องราวร้องทุกข์สิ พาคนมาตั้งเยอะแยะมาโวยวายอะไรหน้าคณะกรรมการตรวจสอบวินัยของคนอื่นเขาล่ะ เรื่องของพี่ไม่ได้อยู่ในความดูแลของพวกเขาเสียหน่อย"

เมื่อชายวัยกลางคนได้ยิน อารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่แล้วก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นไปอีก "เรื่องของข้าไม่เกี่ยวกับคณะกรรมการตรวจสอบวินัย แล้วเรื่องของเฉิงเจี้ยนเฟิงกับอ้ายเสี่ยวหัวล่ะ สมควรจะอยู่ในความดูแลของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยไหม"