บทที่ 237 บ้านใกล้ย่านสถานศึกษา

ครู่ต่อมา นายตำรวจแซ่หานก็วางสาย หันกลับมาด้วยสีหน้าร้อนรน ทำได้เพียงมองดูพวกหลิงโหยวเดินเข้าไปในอาคารสำนักงานไปแล้ว

ส่วนมวลชนที่เหลือในที่เกิดเหตุ ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของตำรวจและเจ้าหน้าที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัย ในที่สุดก็ยอมตกลงไปพักที่บ้านพักรับรองซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยก่อน ถือเป็นการลดผลกระทบลงได้ชั่วคราว

ทางด้านพวกหลิงโหยวที่กลับเข้ามาในหน่วยงาน ทันทีที่เข้าไปในห้องทำงาน หลิงโหยวก็ให้หลินซีรินน้ำให้ทั้งสองคนหนึ่งแก้ว จากนั้นก็เชิญให้พวกเขานั่งลงให้เรียบร้อย ส่วนตัวเองก็ลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าพวกเขา พวกฟู่หงเหยียนก็เตรียมสมุดบันทึกเพื่อจดบันทึกคำให้การ

หลิงโหยวพิจารณาทั้งสองคน เปลี่ยนมาใช้ท่าทีผ่อนคลายแล้วกล่าวว่า "พวกคุณมีเรื่องอะไรจะร้องเรียน สามารถเล่ามาได้ทั้งหมดเลย"

ชายวัยกลางคนที่ชื่ออวี๋เปิ่นฟานั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทีอึดอัดเล็กน้อย ไม่มีท่าทางกล้าหาญชาญชัยเหมือนตอนที่ได้รับการปกป้องจากมวลชนเมื่อครู่นี้เลย สองมือกอดกระเป๋าสะพายบนตักไว้แน่น ก้มหน้ามองพวกหลิงโหยวในห้องทีละคน