บทที่ 238 กุญแจ

เมื่อพวกของหลิงโหยวได้ฟังคำพูดของอวี๋เปิ่นฟา ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ นี่เป็นเพียงแค่อวี๋เปิ่นฟา เป็นเพียงเรื่องราวของครอบครัวเขาครอบครัวเดียวเท่านั้น แล้วคนข้างนอกนั่นล่ะ แล้วเจ้าของบ้านที่ตกเป็นเหยื่อแต่ไม่ได้มาที่นี่ล่ะ พวกเขาต้องสูญเสียอะไรไปบ้างเพื่อบ้านหลังนี้

หลิงโหยวเอื้อมมือไปตบไหล่อวี๋เปิ่นฟาเบาๆ "พี่ชาย พวกเราทราบสถานการณ์ของคุณแล้ว โปรดวางใจเถอะ เรื่องนี้พวกเราจะทวงความเป็นธรรมให้คุณเอง"

พูดจบ หลิงโหยวก็หันไปมองป๋ายอี้ที่เอาแต่เงียบมาตลอด "แล้วคุณล่ะ มีอะไรจะพูดไหม"

ป๋ายอี้ขยับแว่นตา น้ำในแก้วที่ถืออยู่ยังไม่ได้ดื่มเลยแม้แต่อึกเดียว เขาก้มหน้ามาตลอด เมื่อได้ยินหลิงโหยวถามตัวเอง ถึงได้เงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ย "ท่านผู้นำ ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว หลายปีมานี้คำที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว พวกเราแค่ต้องการความเป็นธรรม ต้องการให้เงินและศักดิ์ศรีที่สูญเสียไปได้รับการชดเชย ต้องการให้คนที่ทำร้ายพวกเราได้รับโทษตามที่ควรจะเป็น พวกเราเชื่อมั่นในประเทศชาติ เชื่อมั่นในรัฐบาล ว่าจะต้องทวงคืนความยุติธรรมให้พวกเราได้อย่างแน่นอน"

อวี๋เปิ่นฟาก็รีบสนับสนุน "ใช่ ให้พวกมันได้รับโทษตามที่ควรจะเป็น ชดใช้ค่าเสียหายให้พวกเรา"