บทที่ 239 บ้านพักรับรอง

หลังจากการประชุมเล็กๆ ของพวกหลิงโหยวสิ้นสุดลง หลินซีและคนอื่นๆ อีกสี่คนก็ออกเดินทางไปยังบ้านพักรับรองขนาดเล็กที่อยู่ใกล้กับคณะกรรมการตรวจสอบวินัย ซึ่งจัดเตรียมไว้ให้อวี๋เปิ่นฟาและพรรคพวก

และในเวลานี้ ภายในห้องพักของอวี๋เปิ่นฟาก็เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งนั่งและยืน ล้อมรอบอวี๋เปิ่นฟาและป๋ายอี้ไว้ตรงกลาง

หนึ่งในนั้นเป็นหญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปี เธอมองอวี๋เปิ่นฟาด้วยใบหน้าอมทุกข์แล้วเอ่ยว่า "พี่อวี๋ ท่านผู้นำหนุ่มคนนั้นไว้ใจได้ไหม พวกเราทิ้งบ้านทิ้งช่องมาถึงเมืองเอกของมณฑล อย่าให้เสียเที่ยวเปล่าเลยนะ ลูกฉันยังอยู่บ้านคนเดียวเลย"

เวลานั้น ชายวัยกลางคนอีกคนที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับอวี๋เปิ่นฟา คีบบุหรี่มวนหนึ่งนั่งสูบปุ๋ยๆ อยู่บนเตียง เมื่อได้ยินก็ก้มหน้าพูดเสริม "ใช่ อย่าให้เป็นเหมือนคราวก่อนๆ เลยนะ ร้องทุกข์ไม่สำเร็จ แถมยังโดนจับอีกต่างหาก"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็เริ่มตื่นตระหนก พากันส่งเสียงเซ็งแซ่ซักถามกันไปมา อวี๋เปิ่นฟาฟังแล้วก็รู้สึกหงุดหงิด จึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากดลงในอากาศซ้ำๆ "เงียบหน่อย เงียบๆ กันหน่อย"