บทที่ 242 ไม่เชื่อใจใครทั้งนั้น

เมื่อหลินซีได้ยินน้ำเสียงและท่าทีเช่นนั้นของหลิงโหยว มีหรือจะกล้าลังเล รีบรับคำทันที

หลิงโหยววางสายโทรศัพท์ สายตาคมกริบจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง นายตำรวจยศผู้กำกับการระดับสามที่ขับรถอยู่ด้านหน้ากระแอมเบาๆ ถูกรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของหลิงโหยวในตอนนี้ทำให้ตกใจจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ครู่ต่อมา รถตำรวจก็แล่นมาถึงโรงพยาบาลมณฑล ทันทีที่จอดสนิท หลิงโหยวก็ผลักประตูลงจากรถ นายตำรวจคนนั้นเห็นดังนั้นก็รีบตามไป พอเข้าไปในห้องโถงแผนกผู้ป่วยใน หลิงโหยวก็หันไปมองนายตำรวจคนนั้น ยกมือขึ้น ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็เงียบไป นายตำรวจจึงรีบกล่าวว่า "หัวหน้าหลิง ผมชื่อมั่วอวี่ชิง เรียกผมว่าอวี่ชิงก็ได้"

หลิงโหยวถึงได้พยักหน้า จากนั้นก็ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "อ้อ อวี่ชิง รบกวนคุณไปซื้อของเยี่ยมให้ผมหน่อยได้ไหม" พูดจบก็หยิบธนบัตรใบละร้อยหยวนออกมาห้าใบ

มั่วอวี่ชิงได้ยินก็รีบรับคำ "ได้เลยหัวหน้าหลิง ไม่มีปัญหา" จากนั้นก็รับเงินไป แล้วเดินตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล