บทที่ 243 คำขอร้อง

เมื่อเห็นหลิงโหยวเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วย ชายสามคนที่นั่งรออยู่บนม้านั่งยาวก็ลุกขึ้นยืน หลิงโหยวเดินเข้าไปยื่นมือให้ชายชุดนอกเครื่องแบบทั้งสองคนพลางเอ่ยว่า "ทางนี้ต้องฝากให้พวกคุณเหนื่อยหน่อยนะ เดี๋ยวช่วงค่ำๆ ผมจะส่งคนมาช่วยดูแลงานของพวกคุณ"

ทั้งสองคนเห็นดังนั้นก็จับมือกับหลิงโหยวและกล่าวคำพูดเกรงใจตามมารยาท จากนั้นหลิงโหยวก็เดินออกจากโรงพยาบาลไปพร้อมกับมั่วอวี่ชิง

ระหว่างทางกลับ ท่าทีของหลิงโหยวดูผ่อนคลายลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด ท้ายที่สุดแล้วการที่ได้รู้ว่าสองสามีภรรยาหวังชิ่งเฉวียนไม่ได้เป็นอะไรมาก ก็ทำให้เขาโล่งใจไปเปราะหนึ่ง ทว่าร่องรอยของหวังฉินฉิน ลูกสาวของพวกเขา ก็ยังคงทำให้หลิงโหยวรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

ตลอดทางเขาพูดคุยกับมั่วอวี่ชิงอยู่สองสามประโยค พร้อมทั้งฝากฝังให้มั่วอวี่ชิงช่วยเป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณอวี๋ฮวนและเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังตามหาตัวหวังฉินฉินให้ด้วย จากนั้นรถก็แล่นมาถึงหน้าลานของคณะกรรมการตรวจสอบวินัย ทั้งสองบอกลากัน หลิงโหยวก็ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในอาคารสำนักงาน

เมื่อเข้าไปในห้องทำงาน หลิงโหยวเห็นว่าฉีหลู่และฟู่หงเหยียนไม่อยู่ จึงหันไปมองหลินซี หลินซีพยักหน้าให้เขา หลิงโหยวจึงรู้ว่าทั้งสองคนไปสอบปากคำผังต้าโย่วและยังไม่กลับมา