บทที่ 267 ลูกสาวโตแล้วก็รั้งไว้ไม่อยู่

บนโซฟาในห้องนั่งเล่น หลิงโหยวกับฉินซงป๋อพูดคุยกันถึงข่าวในโทรทัศน์เมื่อครู่ได้เพียงสองสามประโยค ฉินเจียวก็เดินมาเรียกทั้งสองคนไปทานข้าว

เมื่อทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อย ฉินเจียวก็เดินไปหยิบเหล้าขาวจากตู้แช่ไวน์มาหนึ่งขวด แกะกล่องแล้วรินให้ฉินซงป๋อกับหลิงโหยวจนเต็มแก้ว

เวลานี้ฉางเหวินจิ่นคีบกับข้าวให้หลิงโหยวชิ้นหนึ่งพลางเอ่ยยิ้มๆ "เสี่ยวหลิง น้าไม่ได้เข้าครัวมาตั้งนานแล้ว เธอลองชิมดูสิว่าถูกปากหรือเปล่า"

หลิงโหยวรีบกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็คีบกับข้าวในชามเข้าปากคำหนึ่ง ก่อนจะยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นมาเอ่ยชม "รูป รส กลิ่น สี ครบถ้วนเลยคุณน้า อร่อยมาก"

ฉางเหวินจิ่นได้ยินก็ยกมือป้องปากหัวเราะอย่างมีความสุข จากนั้นก็หันไปมองฉินซงป๋อแล้วกล่าว "ดูเสี่ยวหลิงเด็กคนนี้สิ ช่างพูดช่างจาจริงๆ"