บทที่ 268 เกี่ยวก้อยสัญญา

หลังจากเดินออกจากประตู หลิงโหยวและฉินเจียวก็เดินเคียงคู่กันไปทางประตูใหญ่ของลานบ้านพัก แสงไฟริมทางสว่างไสว อากาศในช่วงเวลานี้เริ่มอุ่นขึ้นแล้ว แต่ค่ำคืนนี้ก็ยังมีสายลมพัดมาเอื่อยๆ

เมื่อสายลมปะทะเข้ากับร่างกาย ก็ทำให้หลิงโหยวนึกถึงฉากตอนที่ร่ำลากับฉินเจียวที่ลานบ้านพักคณะกรรมการประจำพรรคมณฑลในเมืองฉางหยวน มณฑลหลินเจียงเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว คิดไม่ถึงว่าวันนี้เรื่องราวในอดีตจะผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง ถึงได้ตระหนักว่าเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในช่วงกว่าครึ่งปีมานี้ เขาได้เผชิญกับการเปลี่ยนแปลงและมีความทรงจำมากมายโดยไม่รู้ตัว

ตลอดทาง ทั้งสองไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาก่อน ราวกับต่างฝ่ายต่างกำลังรอให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มพูดเพื่อทำลายความเงียบในตอนนี้ จนกระทั่งใกล้จะถึงประตูใหญ่ หลิงโหยวถึงได้เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน "คุณจะกลับเมื่อไหร่หรือ"

ฉินเจียวเหลือบมองหลิงโหยวที่อยู่ข้างๆ "คุณอยากให้ฉันรีบกลับล่ะสิ"

หลิงโหยวหัวเราะแห้งๆ "ผมหมายความแบบนั้นที่ไหนกันล่ะ"