บทที่ 274 กลิ่นอายชีวิตคนเดินดิน

เมื่อเห็นการกระทำของหลิงโหยว หญิงสาวทั้งสองต่างก็มีความรู้สึกแตกต่างกันไป อวี๋หวั่นถังเห็นดังนั้นก็เพียงก้มหน้าลงไม่พูดอะไรอีก ส่วนฉินเจียวกลับคิดในใจว่าสองคนนี้ต้องมีเรื่องราวอะไรแอบแฝงอยู่แน่ ทว่าหล่อนก็ไม่ใช่พวกผู้หญิงปากบอนที่ชอบนินทาเรื่องชาวบ้าน จึงรูดซิปปากเก็บซ่อนความอยากรู้อยากเห็นนี้ไว้ในใจ

ผ่านไปพักใหญ่ ทั้งสามคนก็ลุกจากโต๊ะและเดินลงไปชั้นล่าง เนื่องจากเริ่มดึกแล้ว หลิงโหยวและฉินเจียวจึงเสนอตัวไปส่งอวี๋หวั่นถังที่โรงแรมที่หล่อนพักอยู่ ทั้งสามจึงนั่งรถคันเดียวกันออกไป

หลังจากส่งอวี๋หวั่นถังถึงที่หมาย ทั้งสามก็ลงจากรถเพื่อกล่าวคำอำลา อวี๋หวั่นถังมองดูรถของหลิงโหยวและฉินเจียวที่ค่อยๆ ลับสายตาไป หล่อนยืนอยู่กับที่ด้วยความรู้สึกอ้างว้าง สองมือกุมกระเป๋า ก้มหน้าลงด้วยสีหน้าหม่นหมอง พึมพำถามตัวเอง "ชนะแล้วจริงๆ หรือ"

ผ่านไปพักใหญ่ หล่อนก็สูดหายใจเข้าลึกๆ หันหลังเดินกลับเข้าไปในโรงแรม

ระหว่างทาง ฉินเจียวและหลิงโหยวต่างก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร ฉินเจียวเอนศีรษะพิงกระจกรถ มองดูกระแสรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมา ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมาในใจ หล่อนอาศัยเงาสะท้อนจากกระจกรถ ลอบมองหลิงโหยวที่กำลังตั้งใจขับรถ แล้วก็นึกย้อนไปถึงอวี๋หวั่นถังเมื่อครู่ ความรู้สึกถึงวิกฤตบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ